Mensen zonder depressie zijn abnormaal!

Inleiding

 

 

In het Westen is depressie de grootste oorzaak van psychisch leed. In de VS lijdt vier op vijf mensen minstens eenmaal in hun leven aan een depressie. 15% van de mensen met een depressie onderneemt vroeg of laat minstens één zelfmoordpoging. Met zeven zelfmoorden per dag (!) staat België negende op de wereldranglijst. In Frankrijk is zelfmoord zelfs de belangrijkste doodsoorzaak binnen de leeftijdscategorie 25 tot 39 jaar. En dan hebben we het nog niet eens over de enorme economische en sociale schade door ziekteverlof, verwaarlozing van kinderen, gebroken huwelijken enzovoort. Het lijkt er wel op dat de mens een stilaan bedreigde diersoort aan het worden is...

Het werd dus tijd om dit verontrustende en toch wel wat merkwaardige fenomeen eens van naderbij te gaan bekijken. 

 

Als ik zelf een boek lees, duid ik meestal slechts 20% aan als zijnde interessant. Ik heb getracht het accent te leggen op de inhoud, niet op herhalingen en bladvullingen, vandaar dat dit boek veel minder pagina’s heeft dan het gemiddelde boek. 

Het is moeilijk om waarheden te achterhalen daar alles tot in het oneindige met elkaar verbonden is. Men kan dus gemakkelijk filosoferen en schrijven tot in de eeuwigheid. Dat is echter geen reden om niet op zoek te gaan naar de waarheid, want de ene mening ligt nog altijd dichter bij de absolute waarheid dan de andere, en naar absolute waarheid dient ieder mens te streven, al was het maar om zichzelf te beschermen tegen de leugen.

 

Nieuwe inzichten zijn belangrijker dan het uitspuwen van informatie waarover in deze tijden van massamedia iedereen kan beschikken. Dan nog eens een half boek verspillen aan het bewijzen ervan, leek mij geen meerwaarde voor de lezer. 

De gecomprimeerdheid van dit boek gaat soms wat ten koste van de leesbaarheid, maar laat u hierdoor vooral niet ontmoedigen. Er zijn al genoeg ‘licht verteerbare’, overgesimplificeerde en infantiele boeken op de markt.

 

Evenmin moet u zich laten afschrikken door de soms pessimistische toon van dit werk. Dit boek wil u vertellen wat de ware oorzaken zijn van een probleem, juist om tot een oplossing te komen. Het is dus veel positiever dan u op het eerste gezicht zou denken.

 

Inleidingen tot boeken zijn meestal saai, dus houden we het hierbij.

 

 

 

 

Hoofdstuk 1 

 

 

Wat is een depressie?

 

 

Een depressie is een stemmingsstoornis die verschillende symptomen met zich meebrengt. Neerslachtigheid lijkt het meest voor de hand liggende, in het merendeel van de gevallen komt dit symptoom evenwel slechts in een heel lichte vorm voor. Men voelt zich daarbij niet eens slecht. Zwaardere vormen van depressie komen eveneens voor (majeur depressie). Mensen geraken dan zelfs niet meer uit hun bed.

 

De naam die men aan deze stemmingstoestand geeft is in elk geval misleidend omdat het woord depressie doet denken aan mensen die zich heel slecht voelen en het niet meer zien zitten. Niets is echter minder waar. De meeste mensen die een depressie hebben, weten het niet eens.

Dit boek gaat voornamelijk over lichte depressies omdat deze het meest voorkomen.

 

De naamgeving is ook verantwoordelijk voor het feit dat veel mensen tal van vooroordelen hebben tegen deze stemmingsstoornis. 

“Een depressie is iets waar je je moet over zetten.” 

“Een depressie heeft met zwakheid te maken.”

“Ik heb geen tijd voor een depressie.” 

 

Een depressie is het gevolg van een onevenwicht tussen een aantal hormonen en neurotransmitters, waarvan de belangrijkste dopamine, glutamaat, noradrenaline, gamma-aminoboterzuur, melatonine, serotonine en cortisol zijn. De meeste antidepressiva werken vooral in op dopamine, serotonine en noradrenaline.

Is depressie dus zomaar een ziekte? Neen, absoluut niet!

 

Depressie is geen ziekte; het is een symptoom op zich. Een symptoom van doodeenvoudig ongelukkig zijn.

De reden waarom depressie toch wordt gecatalogeerd als ziekte is louter het resultaat van het lobbywerk van de farmaceutische industrie (disease mongering = het aanpraten van een ziekte). Als u deze ‘ziekte’ hebt opgelopen of gewoon een ‘aanleg’ voor depressie heeft, dan hoeft u niets aan uw leven te veranderen, een pilletje volstaat.

Ook speelt dit de overheid in de kaart, die moet zich dan niet al te veel zorgen maken, zelfs al is depressie op weg om de belangrijkste reden van absenteïsme te worden (wat bij veel overheidsinstellingen weliswaar niet zo veel verschil uitmaakt).

Het is veel gemakkelijker om depressie te beschouwen als een ziekte, dat praat vlotter. Een depressie kan wel degelijk zo erg worden dat de subsymptomen veel weg hebben van een ziekte. Het is niet omdat depressie geen ziekte is, dat de subsymptomen als minder ernstig moeten beschouwd worden of dat ze een minder belangrijk signaal geven naar zowel de ongelukkige als naar de buitenwereld toe.

Hiermee zijn we aanbeland bij de signaalfunctie van depressie.

Wat is het nut van depressie?

Mensen met een depressie worden uiteindelijk verplicht om na te denken over hun leven. Men komt tot het inzicht dat drastische oplossingen noodzakelijk zijn om aanhoudende problemen op te lossen. Soms is een totaal nieuwe richting in het leven uitgaan de oplossing. Ook leert men doelen, die te hoog gegrepen zijn, los te laten. Dit kan tevens aanleiding geven tot het ontdekken van nieuwe talenten. Een depressie kan iemand ook doen inzien dat een bepaald wereldbeeld niet langer strookt met de werkelijkheid.

Depressie is een heel bijzonder mechanisme ontworpen door de evolutie als reactie op ingewikkelde problemen waarvoor een oplossing ver weg lijkt. Een depressie verplicht ons om bij die problemen stil te staan.

De depressieve bezinningsperiode kan er ook voor zorgen dat de ware redenen van het conflict tussen wens en de onbuigzame werkelijkheid aan de oppervlakte komen. Dit inzicht kan ofwel leiden tot een oplossing voor dit conflict of juist tot de aanvaarding ervan.

Mensen met een depressie hebben de neiging om zich terug te trekken en genieten veel minder van de dingen. Dit helpt hen om zich niet te veel te laten afleiden zodat ze zich ten volle kunnen concentreren op het probleem. De verminderde eetlust, een mogelijk symptoom van depressie, bevordert de analytische vermogens. Dit is een oeroud mechanisme om de mens te helpen overleven. Toch is het in de moderne maatschappij niet altijd gemakkelijk om het probleem te kunnen identificeren. Dit boek zal daar zeker bij helpen.

 

De functie van depressie wordt volledig tenietgedaan als men niet méér onderneemt dan antidepressiva slikken.

 

Aangezien een depressie een nut heeft, is het ook logisch dat deze emotionele toestand van alle tijden is en niet is weggeselecteerd door de evolutie. Veel bekende filosofen en andere postume beroemdheden hadden te maken met wisselvallige gemoedstoestanden (manisch depressiviteit). Sommige wetenschappers beweren dat heel wat aandoeningen in het algemeen een surplus opleveren. Men lijdt aan een ‘ziekte’ maar men krijgt er iets voor in de plaats. Dat kan resistentie tegen een dodelijke andere ziekte zijn maar ook een ‘verlichte geest’. Het is bewezen dat depressie, net zoals alcoholisme, vaker voorkomt bij creatieve mensen.

 

Het is evenwel opvallend dat tegenwoordig depressiviteit veel frequenter voorkomt en er dus wel degelijk iets aan de hand schijnt te zijn, waardoor het natuurlijke aantal depressiegevallen overstegen wordt.

 

Medische gevolgen van depressie.

Het hormonale onevenwicht veroorzaakt door depressie, heeft verstrekkende gevolgen. Dat gaat van zwaarlijvigheid (insulineresistentie als gevolg van hogere cortisolniveaus), een verhoogde hartslag (eveneens door cortisol) die resulteert in slechtere sportprestaties en het minder adequaat kunnen functioneren in stresssituaties, overmatig zweten bij inspanning, hogere bloeddruk, cardiovasculaire problemen op langere termijn, slechtere opname van vitaminen en mineralen (kan leiden tot tekorten daar de meeste moderne voeding reeds vitaminearm is) en sterk verhoogde stressgevoeligheid tot apathie (bij zwaardere depressies), waardoor men de problemen op zijn beloop laat en men in feite onbewust om hulp vraagt. Het belangrijkste symptoom is evenwel slapeloosheid.

 

Hoe herken je een (ontluikende) depressie?

Dit is heel eenvoudig: de belangrijkste subsymptomen zijn slapeloosheid en een verhoogde stressgevoeligheid. Je raakt moeilijk in slaap of je wordt midden in de nacht wakker, soms nachtenlang aan een stuk, steeds op exact hetzelfde tijdstip. Tegen de morgen aan, ben je doodop en net dan moet je opstaan.

Slapeloosheid is heel erg, je wordt al snel een compleet wrak. Slaap is net zo belangrijk als ademen en eten, alleen sterf je bij een gebrek hieraan langzamer.

Hoe minder je slaapt, hoe hoger je stresshormoonniveaus en daardoor zal je nog minder slapen. Daar is helaas op korte termijn niets aan te doen, wat men ook beweert. Enkel antidepressiva kunnen helpen.

In het nieuws heeft men het vaak over mensen met slaapstoornissen. De ware oorzaak vertelt men er nooit bij, namelijk het beginstadium van een depressie. Dat weet men maar beter niet, wordt geredeneerd. Eén of andere kwakzalver met een witte jas heeft het dan over totaal andere oorzaken; slechts af en toe wordt er wél iets gezegd over stress. Maar stressgevoeligheid kan al een symptoom zijn van depressie. Omgekeerd geldt ook dat meer stress mensen vatbaarder maakt voor depressie; er is dus een duidelijke wisselwerking. In de moderne samenleving hebben mensen, los van depressies, veel meer stress dan vroeger (zie ook verder).

 

Intussen heeft maar liefst 1 Belg op 2 slaapproblemen (!) en het wordt alleen maar erger. Geen wonder als men de oorzaken niet kent of niet wil prijsgeven, laat staan dat men naar structurele oplossingen zoekt. De slaaptips die men hoort in de media zijn ronduit belachelijk. Het niet correct informeren van de mensen is een medische misdaad die gelijk staat met opzettelijke slagen en verwondingen. Mijn stresshormoonspiegels gingen ooit pijlsnel de hoogte in als ik die achterlijke idioten - excuseer experts - op televisie bezig zag. Nu blijf ik er wat rustiger bij, want ik weet wat er achter zit: een gigantische marketingmachine die de farma-industrie veel geld opbrengt; 14 miljard Euro op jaarbasis om precies te zijn.

 

Een ontluikende en/of gematigde depressie is erg moeilijk te herkennen. Meestal zit men reeds in een verder gevorderd stadium, waarin men al aan slaapstoornissen lijdt, eer men op zoek gaat naar antwoorden. Het is pas achteraf dat men zich gaat realiseren hoe lang de depressie al aan het sluimeren was. Een afnemende nieuwsgierigheid, desinteresse, een negatieve houding tegenover alles en nog wat en het minder kunnen genieten van de eenvoudige dingen des levens, staan eveneens op het lijstje met de symptomen. Dikwijls snapt men niet waarom andere mensen in een bepaalde situatie zo emotioneel reageren (hoewel die mensen natuurlijk net zo goed licht infantiel kunnen zijn; een ander alsmaar groter wordend probleem).

Andere belangrijke symptomen zijn toenemende stressgevoeligheid en, in sommige gevallen een hogere hartslag. Men reageert veel heviger op bepaalde (niet alle!) negatieve gebeurtenissen. Conflictsituaties zoals rechtszaken of ruzies wegen bijvoorbeeld veel zwaarder door dan een zwaar financieel verlies. Vooral situaties waarbij sprake is van een verstoorde verhouding met een medemens of met de omgeving in het algemeen, of situaties waarbij men zich onrechtvaardig behandeld voelt, vormen een veel grotere stressfactor dan bijvoorbeeld wanneer men het slachtoffer wordt van een ongeluk waarbij niemand schuld treft of de schuldige onopzettelijk gehandeld heeft.

 

Andere waarschuwingssignalen zijn: drankzucht, minder energie, minder zelfvertrouwen, gewichtsverandering, (een lichte vorm van) impotentie, minder of juist meer interesse hebben in seks en porno, intense dromen of nachtmerries, eindeloos piekeren, overgevoeligheid voor sociale prikkels, je enorm opwinden over wat bijvoorbeeld een politicus uit zijn nek kletst en een gevoel hebben dat ‘alles en iedereen je gestolen kan worden’. 

In een iets vergevorderd stadium of bij een terugval waarbij de depressie meestal dieper is, is de terneergeslagen gemoedsstemming opvallender; voelt men zich effectief ongelukkig. Men ziet er dan bijvoorbeeld tegenop om nieuwe mensen te ontmoeten.

Daarnaast kan men last hebben van zweten en de hartslag blijft nu de hele dag hoog, ook als je in bed ligt. Dit kan een korte termijn reactie zijn op een negatieve gebeurtenis. Later verdwijnt deze stressreactie en kan ze overgaan in moedeloosheid en een totaal gebrek aan energie. De gematigde depressie is dan een zware depressie geworden.

 

 

 

Hoofdstuk II

 

 

Oorzaken van depressie

 

 

Erfelijkheid

Erfelijke factoren spelen zeker een rol. Zo werd ontdekt dat als je de twee lange versies van het 5-HTT gen (dat codeert voor de productie van serotonine) van beide ouders erft, je veel minder stressgevoelig bent. Als je zowel de lange als korte versie erft, ben je al een heel stuk stressgevoeliger en als je de twee korte versies hebt geërfd dan heb je maar liefst 43% kans op een depressie. Chronische stress leidt dikwijls tot depressie. Depressie is dus vaak het resultaat van een erfelijke factor in combinatie met ongunstige omgevingsfactoren, waarover later meer.

Mensen die beschikken over de twee lange 5-HTT genen worden juist rustiger bij problemen. Hoe meer tegenslagen ze te verwerken krijgen, hoe rustiger ze worden, op het randje van apathie en het onvermogen om adequaat te reageren op problemen. Studies hebben aangetoond dat een bedrijf dat geleid wordt door stressloze mensen met een onverstoorbare nachtrust, binnen de zes maanden failliet gaat. 

Eveneens toonde onderzoek aan dat wie in de zomer geboren is, zich gelukkiger waant dan een winterkind, optimistischer is en meer risico’s neemt.

Toch is het bewijs dat aanleg een rol speelt geen excuus om niet naar een fundamentele oplossing te zoeken en enkel beroep te doen op pillen.

 

Voeding

Industrieel bewerkt voedsel, en dat is zowat alle voedsel dat u eet, is arm aan essentiële voedingsstoffen. Erger nog, er zijn tal van schadelijke stoffen aan toegevoegd (lees het essay: ‘Het geheim van dik worden’ op www.siskevanhooren.com). Het is niet meer dan logisch dat dit een negatieve invloed heeft op uw gemoedstoestand, aangezien het lichaam om hormonen te produceren, nood heeft aan specifieke voedingsstoffen.

Ik ben er zelfs absoluut van overtuigd dat voornamelijk Amerikaanse voedingsbedrijven stoffen toevoegen met als specifiek doel u depressief, infantiel, impulsief en achterlijk te maken. Dit is het geval met aspartaam en vele andere substanties. En neen, dit is niet de eerste de beste van het internet geplukte complottheorie, maar het logisch resultaat van jarenlange research. Uiteraard lijkt dit alles vergezocht, maar de bewijzen zijn zo overdonderend dat men gemakkelijk zelf op onderzoek uit kan gaan. Om u in de juiste richting te duwen: kijk vooral wie de aandeelhouders van de grote, vooral Amerikaanse, voedingsbedrijven zijn, wie de uitvinders van schadelijke voedingsstoffen zijn en wie er achter de FDA (Food and Drugs Administration) zit. Het is zo overduidelijk dat het onbegrijpelijk is dat haast geen mens dit inziet. 

De aandeelhouders van veel Amerikaanse banken behoren ook weer tot diezelfde groep: infantiele mensen zijn gemakkelijk manipuleerbaar en brengen veel geld op want ze gaan bijvoorbeeld makkelijker schulden aan. 

 

Een ander belangrijk aspect aan ongezonde voeding is het teveel aan geraffineerde koolhydraten en suikers. In frisdranken en veel voedingswaren, gaande van ‘gezonde’ tussendoortjes en ‘gezonde’ ontbijtgranen tot fastfood, zitten veel te veel suikers.

 

Als uw lichaam al die koolhydraten en suiker binnenkrijgt, die omgezet worden in glucose, dan stijgt het glucoseniveau in het bloed. De alvleesklier of pancreas gaat dan insuline in de bloedbaan afscheiden. Insuline zet zich vast op de glucosemoleculen en fungeert als sleutel voor de cellen. De mitochondriën, die energiecentrales van onze cellen zijn, kunnen nu de glucose opnemen en als energiebron aanwenden.

De alvleesklier is al duizenden jaren gewend aan zachte en natuurlijke suikers in beperkte hoeveelheden maar nu wordt het menselijk lichaam geconfronteerd met een ware suikerinvasie.

Wanneer de bloedsuikerspiegel plotseling als een razende omhoogschiet door een overmatige inname van slechte koolhydraten en suiker, dan heeft de alvleesklier geen tijd genoeg om het insulineniveau aan het nieuwe glucoseniveau aan te passen. Om er toch zeker van te zijn dat de glucose wordt opgenomen door de cellen (overlevingsreactie), zal de pancreas te veel insuline produceren. Hierdoor worden ook de vetcellen aangesproken om glucose op te nemen (wat uiteindelijk zorgt voor overgewicht). De bloedsuikerspiegel daalt nu heel snel waardoor die te laag wordt. U zal zich daardoor slecht voelen. U creëert dus een vals suikertekort en zal weer trek krijgen in om het even wat. Tegen deze drang is niemand opgewassen en zo komt men in een vicieuze cirkel terecht. Om weer energie te krijgen ga je eten of (Amerikaanse) suikerrijke frisdrank drinken. Het perfecte plan om van diabetes een epidemie te maken.

Bovendien hebben dergelijke bloedsuikerschommelingen een invloed op stemmingshormonen zoals dopamine, serotonine en op stresshormonen zoals cortisol. Uw lichaam, dat er van uitgaat dat er een voedseltekort is, schakelt over op overlevingsmodus. Via o.a. verhoogde cortisolspiegels krijgt u dus meer stress om de zoektocht naar voedsel op te starten en door de verlaagde serotonine- en dopaminespiegels, duiken negatieve gevoelens op als extra motivatie. Bij een chronisch ontregelde pancreas komt u dus in een blijvende toestand van stress en neerslachtigheid terecht. Dit wordt nog versterkt omdat het lichaam niet meer adequaat reageert op deze jacht-op-voedsel-impuls, aangezien we niet meer op jacht gaan; we blijven gewoon ons routinewerk verder zetten. En wat doet een mens als hij zich slecht voelt? Juist, hij gaat nog meer eten. Door deze hormonale stoornissen reageert het verzadigingscentrum langzamer. U blijft dus ook nog eens langer dooreten. U voelt zich op dat moment goed, maar vanaf dan kan het alleen maar bergaf gaan.

 

In 2003 verklaarde de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) dat suiker in een verantwoorde voeding niet meer dan 10% van de energie mag leveren. De voedingsmiddelenindustrie vond een bovengrens van 25% echter streng genoeg. Dat getal is afkomstig van het International Life Sciences Institute, een ‘onafhankelijke’ onderzoeksinstelling die wordt gesteund door Coca Cola, Pepsi Cola, General Foods, Kraft en Procter & Gamble. 

Het WHO kreeg hierover een brief van de Amerikaanse Suiker Associatie. “Schrap de passage over suiker onmiddellijk of we zorgen dat u de Amerikaanse overheidssteun van 406 miljoen dollar per jaar kwijtspeelt.” Het 10-procentadvies werd stilletjes geschrapt. Toenmalig WHO-directeur-generaal Gro Harlem Brundtland gaf onmiddellijk zijn ontslag.

 

Niet alleen overmatige suikerconsumptie is schadelijk. Uit recent onderzoek blijkt dat mensen die veel ongezonde transvetten en verzadigde vetten uit industriële voeding en fastfood eten, hun risico verhogen op een depressie.

 

Het antwoord op dit alles lijkt eenvoudig: lees boeken over voeding, eet gezonder, eet meer groeten, fruit, noten en vis, haal uw voedingswaren zo weinig mogelijk uit de supermarkt. Maar waar moet u ze dan halen? Rechtstreeks bij de boer? Zolang niet te veel mensen dat doen lukt dat nog wel mits men bereid is hierin voldoende tijd te investeren, wat dus doorgaans niet het geval is. Feit is: onze samenleving kan niet overleven zonder industriële voeding en alles biologisch produceren, dat kost nog meer geld. Een vitamine- en mineralensupplement is al een stap in de goede richting.

 

Industriële voeding is arm aan essentiële voedingsstoffen. Bovendien zorgen veel additieven er voor dat tal van voedingsstoffen veel moeilijker worden opgenomen. Zo verdubbelt zich het effect. Maar de Amerikanen doen er nog een schepje bovenop. Van allerlei ‘studies tonen aan dat’ is meestal het tegenovergestelde waar. Als bijvoorbeeld meer en meer mensen een tekort aan een bepaalde essentiële voedingsstof vertonen, doelbewust veroorzaakt door Amerikaanse producten, dan wordt in de VS verteld dat het positieve effect ervan overschat wordt. Dit doet men juist om mensen op het verkeerde been te zetten zodat ze hun tekorten zeker niet zouden aanvullen.

En wat een toeval: ongezonde voeding is goedkoop en gezonde voeding wordt duur.

Van waar denkt u dat al die nieuwe en meestal onverklaarbare welvaartsziekten komen? En wat denkt u dat er mee te verdienen valt?

En daarmee is de link gelegd naar de farmaceutische industrie.

 

Medicatie

Of het nu om cholesterol gaat, menopauze, ADHD, hypertensie, premenstruele dysfore stoornis, angststoornissen, osteoporose, prikkelbare darmsyndroom of seksuele disfuncties, in 90% van de gevallen gaat het om een ziekte die er niet is (sommige ‘aandoeningen’ in de VS worden in Europa niet eens erkend) of sterk overdreven wordt. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat sommige mensen wel degelijk een duidelijk ziektebeeld vertonen en effectief geholpen worden met medicatie. Veelal is medicatie evenwel niet nodig maar wordt ze toch voorgeschreven; dit geldt ook voor depressie. En dat is nu juist het ‘leuke’ aan het verhaal: eenmaal men begint met een soort medicatie haalt men het paard van Troje binnen en ontwikkelt men andere aandoeningen door de nevenwerkingen van het initiële medicament. En zo is men vertrokken voor de rest van zijn leven en wordt men slaaf van de farma-industrie.

Het is wel degelijk de bedoeling van de Amerikaanse farma-industrie dat wij ons slecht voelen.

Er wordt u een ‘ziekte’ aangepraat om u medicatie te kunnen voorschrijven. Die medicatie heeft dan een hele resem neveneffecten die de hersens en het metabolisme aantasten.

Een mooi voorbeeld zijn cholesterolremmers. Niet alleen is cholesterol absoluut onmisbaar voor een goede werking van ons organisme, de medicamenten om een ‘te hoge cholesterolspiegel’ te bestrijden, de statines, hebben ontelbare schadelijke neveneffecten. En wat steeds opnieuw en opnieuw terugkeert bij haast alle bijwerkingen van zowel populaire medicatie als additieven in voedingsmiddelen: aantasting van de hersenen! Dat gaat van geheugenproblemen tot een tragere signaaloverdracht. Geen wonder dus dat mensen dommer en infantieler worden, en zich ook nog eens slecht gaan voelen door het nemen van medicatie afkomstig van de hoofdzakelijk Amerikaanse pillenindustrie. Ik ga er niet langer over uitweiden want anders kom ik zelf in de problemen, maar u kan ook dit makkelijk zelf onderzoeken. Kies een moderne beschavingsziekte, kijk welke (nieuwe) medicatie er wordt voorgeschreven, kijk wie de fabrikant is en wie de aandeelhouders zijn. Onderzoek dan de historie en de meestal omstreden procedure van goedkeuring en zoek finaal de neveneffecten op. U zal altijd, maar dan ook altijd tot hetzelfde schokkende besluit komen. Het gaat altijd om dezelfde groep van mensen die er achter zit en vele neveneffecten zijn ook altijd dezelfde. U wordt opzettelijk ziek gemaakt! 

Ik herhaal dat veel mensen wel degelijk geholpen worden door de jarenlange investeringen en research door farmabedrijven. Maar het is een feit dat er veel te veel pillen worden voorgeschreven aan mensen die het niet nodig hebben of bij wie het niet werkt. Mensen met een abnormaal hoge cholesterol zullen zeker baat hebben bij cholesterolremmers (hoewel het infecties op de aders zijn die leiden tot hart- en vaatproblemen, cholesterolproductie is daar louter een reactie op), maar mensen met normale cholesterolspiegels moeten ook al pillen slikken omdat men telkens de criteria versoepelt om meer pillen te kunnen verkopen, en dat is het geval met bijna alle moderne beschavingsziekten. Bovendien is recentelijk in een Frans onderzoek bewezen dat lage cholesterolspiegels depressies in de hand werken…

Wat een mens in zijn maag krijgt is wellicht een van de belangrijkste oorzaken van depressie en verklaart voor een stuk het verschil in stress en depressiegevoeligheid tussen jonge mensen en oudere, daar deze laatste een andere constitutie hebben door de gezondere voeding en minder dubieuze medicatie in hun jeugd.

 

Stress 

In het dagdagelijkse leven van onze voorouders werden periodes van stress en absolute rust met elkaar afgewisseld. Men was verwikkeld in een gevecht of men ging op jacht; eens het doel bereikt, brak een periode van eten en luieren aan. In onze moderne tijd heeft de vrijgekomen energie door stress geen doel meer en ze kan zich dus niet meer opheffen. Zo komen we in een situatie van chronische stress terecht.

 

Toch is het pas de laatste jaren dat stress voor veel mensen een probleem geworden is. Dat komt doordat chronische stress depressies veroorzaakt en depressies op hun beurt een verhoogde stressgevoeligheid veroorzaken. Men komt in een vicieuze cirkel terecht waar men maar moeilijk uit geraakt. Meestal blijft die correlatie depressieve mensen heel hun leven parten spelen.

Hoewel veel specialisten er van uitgaan dat chronische stress een belangrijke oorzaak is van depressie, wordt te weinig rekening gehouden met het omgekeerde. Dit kan verklaren waarom het aantal stressproblemen pas de laatste jaren sterk is toegenomen. 

Stress veroorzaakt slapeloosheid, vermoeidheid, hoge bloeddruk, hartaandoeningen, diabetes, ophoping van abdominaal vet, enzovoort. 

Stress is zonder meer de belangrijkste doodsoorzaak, maar dat is nog niet doorgedrongen bij de officiële instanties, die hebben het liever over de verschrikkelijke gevolgen van passief roken… Trouwens, roken is een goed middel tegen stress en dus eigenlijk veel minder schadelijk dan gedacht.

 

Toch zijn er nu veel stressfactoren die er vroeger niet waren en die de oorzaak vormen van de huidige depressie-epidemie. In dit boek vindt u tal van voorbeelden terug.

 

Afnemende invloed van de Kerk.

Dit is een aspect dat algemeen geweten is, dus ik zal er niet te diep op ingaan. Het is correct dat veel mensen het leven niet aankunnen zonder een geloof. Het zijn net rondspringende kippen zonder kop. Het bestaan van een God wordt echter wetenschappelijk moeilijk verdedigbaar. Wel zijn veel normen en waarden die de Kerk wanhopig tracht in stand te houden zonder meer goed voor het welzijn van de mensheid. Blijkbaar is een redelijk normaal functionerende samenleving zonder religie moeilijk in stand te houden. Toch is het jammer dat te strenge religieuze regels de mens te ver wegdrijven van zijn natuurlijke behoeften. Dat kan niet anders dan problemen geven. De kerk ziet deze tijden van verval en ketterij wellicht als ‘een klein dipje in de rijke geschiedenis van het katholicisme’, maar toch zou ik haar aanraden eens contact op te nemen met een marketingbureau. Het zou jammer zijn als de ontzaglijke wijsheid en kennis waarover de Kerk beschikt verloren gaat.

 

Jeugd

De hippocampus en de prefrontale cortex ontwikkelen zich anders bij kinderen die bloot staan aan chronische stress. Dat maakt ze stressgevoeliger op latere leeftijd. Ook de cognitieve vermogens zijn aangetast.

Een gebrek aan moederliefde tijdens de eerste kinderjaren is vaak een oorzaak, alsook abnormaal gedrag van een van de (nieuwe) ouders of van beide. Telkens wanneer een ouderfiguur en vooral de moeder zijn kind liefdevol benadert wordt het anti-stressgen CRH (Corticotropin-releasing hormone) geactiveerd. Sociale toewijding na de geboorte zorgt ervoor dat dit gen gemakkelijk afleesbaar wordt voor de rest van het leven. Kinderen die, vooral in hun vroege jeugd, onvoldoende zorg en aandacht hebben gekregen, zullen op latere leeftijd gemakkelijker een depressie ontwikkelen. Deze mensen zullen ook frequenter drugs gebruiken om de te lage dopamineniveaus op te krikken.

Men kan dus stellen dat een verstoorde verhouding met een ouder of ouders een zeer belangrijke factor is.

 

Met deze kennis is het niet moeilijk om een verband vast te stellen tussen de spectaculaire toename van het aantal echtscheidingen en de stijgende stressniveaus bij kinderen in combinatie met ander psychisch lijden en de vele kleine of grote trauma’s die daaruit voortvloeien. In de media beweren gesponsorde wetenschappers liever dat kinderen uit gebroken gezinnen niet ongelukkiger zijn... Intussen kunnen we gerust spreken van een verloren infantiele, overgespecialiseerde, rotverwende, verdwaasde, pillenslikkende, neurotische en cokesnuivende generatie. Men heeft in Nederland berekend dat de kosten van neuroten de Nederlandse samenleving elke dag ruim 27 miljoen euro kosten. In België heeft men de berekening wellicht nog niet durven maken.

Gelukkig zijn er nog uitzonderingen en misschien is uw kind daar ook bij. Of misschien zag u het al aankomen en heeft u besloten geen kindjes te maken. De moslims zullen u in elk geval dankbaar zijn

 

Het opvoeden van kinderen is blijkbaar iets voor specialisten geworden. Voor iets wat de mensheid al van voor het stenen tijdperk goed is afgegaan, is nu ineens counseling nodig. Het lijkt wel of uw kinderen zonder zelfhulpboeken en deskundig advies regelrecht hun ondergang tegemoet gaan. 

Voor liefdevolle ouders die hun kinderen goed, niet al te laks opvoeden en niet al te veel verwennen, zou men een standbeeld moeten oprichten.

 

We krijgen de kinderen die we verdienen. Bob Vansant

 

Hygiëne 

Als het immuunsysteem te weinig gestimuleerd wordt, dan wordt er minder serotonine (gelukshormoon) aangemaakt. Onze maatschappij lijkt wel bezeten te zijn door ‘de totale properheid’. Ook hier doet de farma-industrie haar werk. Er werd nog nooit zoveel antibacteriële zeep en ontsmettingmiddel verbruikt. Even een virusalarmpje georkestreerd door de media- en farma-industrie (weer diezelfde groep van mensen) en hop, de verkoop stijgt spectaculair. U moet wel weten dat er in die producten antibiotica zitten die via de huid in onze bloedbaan terechtkomen en onze weerstand langzaam ondermijnen waardoor we juist meer ziektes oplopen… Ironisch niet?

Terwijl nog nooit zoveel mensen smetvrees gehad hebben (angstneurosen hebben een duidelijk verband met depressie en verhoogde stressgevoeligheid) en er een angstpsychose heerst onder de bevolking voor alles wat vies is, zouden we beter wat vuiler gaan leven om ons immuunsysteem te reactiveren. Water en zeep zijn nog altijd het beste reinigingsmiddel. Grondig je handen wassen is belangrijker dan de soort zeep die je gebruikt.

 

Vroeggeboorte

Zwangere vrouwen die blootstaan aan chronische stress hebben een veel grotere kans op vroeggeboorte. Premature kinderen hebben later meer kans op een laag zelfbeeld en een depressie. Bovendien zijn ze veel stressgevoeliger. Hetzelfde geldt voor borelingen met een te laag gewicht. Er worden steeds meer kinderen te vroeg geboren en het gemiddelde gewicht evolueert neerwaarts. De combinatie werk en gezin, het toenemende stressprobleem in het algemeen en de afbraak van het traditionele gezin liggen aan de basis. Onze soort is duidelijk aan het degenereren en ik houd mijn hart vast voor de toekomst. Later meer hierover.

 

Drugs

Als mensen te kampen hebben met hormonale onevenwichten en zich daardoor slecht voelen wordt het pad geëffend naar drugs en andere vormen van vermaak. Gebroken of half aan elkaar gelijmde gezinnen zijn de hoofdoorzaak van de angstwekkende toename van druggebruik bij jongeren. Maar geen probleem, onze overheid waakt… over de maximumsnelheid van de drugsdealers in hun dikke auto’s! 

Als men op een kunstmatige manier zijn emotionele toestand verbetert, dan kan het nadien alleen nog bergaf gaan, tot het tijd is voor een nieuwe dosis. Dit proces op zich doet enerzijds het druggebruik toenemen en anderzijds de depressie vergroten. Een gelijkaardig maar minder uitgesproken effect kan optreden met videospellen of sociale netwerksites. Bij alcohol is dit effect veel minder. Het is dan ook onterecht alcohol te bestempelen als harddrug, zoals in sommige landen. Dit doet druggebruik minder erg lijken, terwijl het een van de grootste uitdagingen voor onze samenleving zal worden. 

Alcohol is door zijn relatief lage dosering in de meeste dranken, het ideale glijmiddel voor de samenleving. Zonder alcohol zou zij als een kaartenhuisje in mekaar storten. Dankzij alcohol kan een mens zijn verstand en zijn cultureel bepaalde remmingen wat afzwakken en zijn sterk onderdrukte instincten eventjes aan de oppervlakte laten komen. Vandaar dat men zich na een nachtje stappen meestal redelijk goed voelt; men heeft namelijk een tijdelijk hersteld hormonaal evenwicht (de eventuele kater eventjes buiten beschouwing gelaten).

In een ontsporende maatschappij stijgt natuurlijk ook het alcoholgebruik en wij mogen niet blind zijn voor de gevolgen ervan. Zo drinken 20% van alle mannen al meer dan 50 glazen alcohol per week. Vrouwen zijn aan een sterke inhaalbeweging bezig. Steeds meer mannen moeten hun vrouw naar huis dragen.

Het is bijzonder jammer dat mensen, die beschikken over tal van goede eigenschappen, hun leven weggooien door drank en/of drugs, meestal ten gevolge van traumatische ervaringen of, zoals reeds aangehaald, een verstoorde ouderrelatie tijdens hun jeugd.

 

Te weinig zonlicht, spaarlampen

De spaarlamp straalt, net als TL-lampen, koud licht uit, d.w.z. dat er geen weldoend infrarood in zit. Koud licht is ongezond! Ons organisme reageert erop alsof het donker is. Depressiviteit en vermoeidheid worden in de hand gewerkt door de gewijzigde melatonineproductie die koud licht veroorzaakt.

Jaren geleden werd aan een Duitse universiteit een proef gedaan. Jonge eendjes werden in drie groepen verdeeld: de eerste groep kreeg overdag zonlicht, de tweede gloeilampenlicht en de derde spaarlampenlicht. De eerste groep groeide goed en kreeg teelballen zoals die bij eendjes moeten zijn. De tweede groep ontwikkelde iets minder goed, maar vertoonde nog redelijke teelballen. Die onder koud licht echter, ontwikkelden zich slecht en hadden verschrompelde klootjes.

Het hele verhaal van de spaarlamp is omhuld met een waas van mysterie en doordrongen van corruptie. Toeval of niet, het is weer eens dezelfde groep van mensen die er achter zit.

 

Optimisme

Geluk is voor meer dan 80% genetisch bepaald. Elke mens heeft een happiness setpoint, dat is een voorgeprogrammeerde geluksthermostaat die ons gemoed levenslang verbazingwekkend constant houdt. Bij 90% van de mensen staat die thermostaat vrij hoog afgesteld.

Dit mechanisme beschermt ons tegen de harde realiteit. Mocht ons geluksgevoel niet kunstmatig beïnvloed worden door hormonale doping, dan zouden we er al vroeger achter komen dat het leven geen enkele zin heeft, dat er ons elke dag van alles wijsgemaakt wordt en dat de kans zo goed als onbestaande is dat we ook maar enig verschil kunnen maken in het leven, tenzij door stom toeval. Zonder gelukshormonen zouden we het totaal onverantwoord en zelfs belachelijk vinden om kinderen op wereld te brengen. Als u hier niet mee akkoord gaat, wel ja, dan bewijst dit juist mijn stelling.

‘Onrealistisch optimisme’ is de term voor het positiever inschatten van het eigen geluk tegenover dat van andere mensen. Hierdoor kunnen we beter omgaan met het leed van de wereld dat ons elke dag wordt voorgeschoteld. Ook als iemand uit onze omgeving een groot onheil is overkomen, bijvoorbeeld kanker of een verkeersongeval, dan denken we maar gauw dat dit enkel bij anderen gebeurt. Stiekem zijn we misschien wel blij dat het ons niet is overkomen.

 

Mijn punt is dat het optimisme van de meeste mensen gebaseerd is op een illusie en op valse hoop. Nog veel erger is het gesteld met mensen die overoptimistisch zijn, meestal ter compensatie van hun eigen kleingeestigheid. Diep in hun binnenste weten de meeste mensen wel dat ze niet meer dan miezerige schepsels zijn die vrolijk, met de lach der dwaze, hun ondergang tegemoet hollen. Juist daarom zijn ze positief en komen ze overal al lachend ergens binnen alsof zij wel degelijk goed bezig zijn, nog beter dan de anderen. Maar eenmaal terug alleen, durven ze zelfs niet na te denken uit angst voor de verschrikkelijke waarheid, die telkens als men zijn aandacht wat laat verslappen, tevoorschijn komt en hen in het gezicht uitlacht.

 

Persoonlijk vind ik optimisten bijzonder grappig. Ik sta dan ook te popelen om mijn goede vrienden filosofen, die helaas allang weggerot zijn, te citeren.

 

Het grootste geluk is datgene, hetwelke op een illusie is gebaseerd. Erasmus

 

De enige reden waarom wij positief denken is omdat het ons te veel moeite kost om iets anders te denken. Hume

 

Wanneer ge tien dozijn eieren van iemand koopt, en de eerste twaalf zijn bedorven, dan concludeert ge daaruit niet dat de anderen ‘dus’ uitstekend zullen zijn; en toch is dat de wijze van redeneren, die ‘het hart’ aanbeveelt als troost voor ons lijden hier beneden. Rousseau

 

Telkens als iemand geluk krijgt toebedeeld is dit niet meer dan misleiding, het wekken van valse hoop voor de omstaanders. Rousseau

 

De naam van leven is weliswaar ‘leven’, maar zijn werk is de dood! Heraclitus

 

Het lichaamsdeel dat zó dwaas en zó lachwekkend is dat het woord alleen al de lachlust wekt, is de voortplanter van het mensengeslacht. Erasmus

 

Het heerlijkst leeft de mens zolang hij niets beseft. Sophocles 

 

Zoals een mens uit de schoot van zijn moeder gekomen is, zo moet hij terug: even naakt. Van zijn bezittingen, door bloed, zweet en tranen bijeengesprokkeld of straffeloos vergaard door list en bedrog, door slechtmakerij, door het vertrappelen van anderen, kan hij niets meenemen. Inderdaad, het is erg pijnlijk: net zoals hij gekomen is moet hij weer gaan. Wat heeft hij dan bereikt? De eerlijke mens heeft gezwoegd voor niets. De sjacheraar en de kwakzalver heeft gelogen en bedrogen; zijn ziel verkocht aan de Duivel en is de rest van zijn leven gekweld door schuld. Troosteloos was het bestaan van de mens, vol ergernis, ellende en bitterheid. Daarom gaat iemand die wijs is liever naar een begrafenis, een dwaas veeleer naar een feest. Een begrafenis is het einde van ieder mens en de levenden doen er goed aan dat te bedenken. Prediker

 

… alsof Satan voortdurend bezig is een web van lijden te weven om alle schepselen te martelen. Onbekend

 

Waarom zouden wij jammeren om details, heel het leven is een jammerlijke aangelegenheid. Seneca

 

De enige vorm van geluk die ik ken, is ongelukken bedenken die me nog niet overkomen zijn. Willem Frederik Hermans

 

Ik ondervind dit al 80 jaar lang. Ik weet niets beters dan me er maar bij neer te leggen en mezelf voor te houden dat de vliegen geboren worden om te worden opgegeten door spinnen, en de mensen geboren worden om opgevreten te worden door verdriet. Voltaire

 

De grootste realist en toevallig ook de briljantste filosoof van allemaal was Schopenhauer:

 

Het optimisme veronderstelt dat het heelal voor ons plezier bestaat…

 

Een compleet belachelijke veronderstelling waarmee de optimisten alleen maar bewijzen hoe beperkt hun geestelijke vermogens zijn.

 

Het leven is een zinloze tragedie die uitmondt in een onontkoombare dood.

 

Onze generatie offert zich op voor de volgende. Om troost te vinden voor de totale zinloosheid van het leven kan men er niets beter op vinden dan… nieuw leven te verwekken. Dat is de reden waarom men vlak na de geslachtsdaad, als men goed luistert, het lachen van de Duivel hoort…

 

Het leven is een strijdtoneel van gekwelde en angstige wezens, die slechts kunnen bestaan doordat de een de ander opeet.

 

Het instinct drijft de mens tot voortplanting, die weer aanleiding geeft tot een nieuwe oorzaak van lijden en dood; dat is de reden waarom de geslachtsdaad met een subtiel gevoel van schaamte gepaard gaat.

 

Er bestaat maar één aangeboren dwaling, en die luidt dat wij bestaan om gelukkig te zijn. Zolang we in de dwaling volharden en er door optimistische dogma’s zelfs nog in worden gestijfd, komt de wereld ons voor als een vat vol tegenstrijdigheden. Want bij elke stap die we zetten, of dat nu in het groot is of in het klein, moeten wij ondervinden dat de wereld en het leven er allerminst op ingericht zijn om ons een gelukkig bestaan te verschaffen. 

Men kan natuurlijk proberen de schuld van zijn individuele ellende af te schuiven op de omstandigheden, op andere mensen of op eigen pech of onhandigheid, of denken dat al deze factoren er tezamen toe hebben bijgedragen; maar dat verandert niets aan de conclusie dat men het eigenlijke doel van het leven, het gelukkig zijn, is misgelopen. Bovendien heeft elke dag van ons leven ons inmiddels al geleerd dat vreugde en genot, ook al vallen ze binnen ons bereik, op zichzelf bedrieglijk zijn, niet geven wat ze beloven, het hart niet tevreden stellen en tenslotte vergald worden door de onaangenaamheden die ermee gepaard gaan of die eruit voortvloeien. Pijn en leed daarentegen, blijken heel reëel te zijn en vaak al onze verwachtingen te overtreffen.

 

Al ons willen komt voort uit behoefte, dus uit gebrek, dus uit lijden. Hieraan maakt de vervulling een einde, maar dit is slechts schijn want de vervulde wens maakt meteen plaats voor een nieuwe en zo blijft de mens in een onbevredigde toestand. Vervulling van een wens is dus niet meer dan een aalmoes, die de bedelaar wordt toegeworpen en die zijn leven vandaag verlengt om zijn kwellingen tot morgen te rekken. De onophoudelijke inspanningen om het leed uit te bannen hebben geen ander resultaat dan dat het van gedaante verandert.

 

Het leven is niet meer dan een onafgebroken strijd om het bestaan zelf, met de zekerheid dat we deze uiteindelijk toch zullen verliezen. Wat ons helpt deze moeizame strijd desondanks vol te houden, is niet zozeer de liefde voor het leven zelf, als wel de angst voor de dood, die als iets onafwendbaars op de achtergrond staat en elk ogenblik op het toneel kan verschijnen. Het leven zelf is een zee vol klippen en draaikolken, die de mens met de grootste behoedzaamheid en nauwlettendheid tracht te omzeilen ofschoon hij weet dat, zo het hem al lukt om er met kunst- en vliegwerk tussendoor te laveren, hij juist daardoor met elke schrede dichter in de buurt komt van de grootste, de totale, de onvermijdelijke en definitieve schipbreuk, ja er regelrecht op afstevent, namelijk de dood.

 

Zo verhoudt zich het leven met al zijn plannen en voortdurend lijden tot de dood, die alles, ja, letterlijk alles wat wij gewild hebben in één klap tenietdoet en aldus de kroon is op de les die het leven gaf. Daarom kunnen wij geen enkel lijk, zelfs niet van de onbeduidendste mensen, zonder eerbied aanschouwen daar de overledene eindelijk verlost is van alle lijden.

 

De relatief gelukkigen zijn het meestal in schijn, of ze zijn evenals de langlevenden zeldzame uitzonderingen: zulke gelukkige mensen moeten er blijven, als lokvogels. Het leven moet worden gezien als een voortdurend bedrog, zowel in het groot als in het klein. Heeft het iets beloofd, dan houdt het er zich niet aan, tenzij om te laten zien hoe weinig het gewenste eigenlijk was; zo worden wij zo nu eens door de hoop misleid, dan weer door dat waarop wij hoopten. Heeft het leven ons wat gegeven, dan deed het dat alleen maar om het weer van ons af te kunnen pakken. De betovering van de afstand toont ons paradijzen die als optische illusies verdwijnen wanneer we ons erheen hebben laten lokken. Het geluk ligt dan ook altijd in de toekomst, of anders wel in het verleden, en het heden kunnen we vergelijken met een kleine donkere wolk die door de wind over de zonnige vlakte wordt voortgedreven; voor haar en achter haar is alles licht, alleen zijzelf werpt steeds een schaduw. Het heden is dus altijd onbevredigend, maar de toekomst is ongewis, en het verleden voorgoed voorbij.

 

De wereld kan niet verbeterd worden omdat hij nu eenmaal de uiting is van de wil.

 

We kunnen ons leven beschouwen als een nodeloos storende episode in de gelukzalige rust van het niets. Er kan van gezegd worden dat het vandaag slecht gaat en met de dag slechter zal gaan, tot het allerergste komt. 

 

We moeten altijd in het achterhoofd houden dat geen mens ooit erg ver verwijderd is van de toestand waarin hij een zwaard of vergif wil grijpen om een einde te maken aan zijn bestaan; en wie dit moeilijk vindt te geloven, kan snel van het tegendeel worden overtuigd door een ongeluk, een ziekte, een ongunstige wending van het lot, of van het weer.

 

Het leven heeft geen werkelijke intrinsieke waarde, maar wordt in stand gehouden door illusie en behoefte.

 

Als het leven en het bestaan een plezierige toestand waren, zou iedereen ongaarne de onbewuste slaaptoestand binnengaan en blij zijn er weer uit te ontwaken. Maar het tegendeel is juist het geval, want iedereen gaat maar al te graag slapen en staat met tegenzin op.

 

Het gezicht van een oude man toont teleurstelling.

 

Schopenhauer, die op 17-jarige leeftijd een fortuin erfde, zei op zijn sterfbed: 

Het menselijk bestaan moet een soort vergissing zijn…

 

 

De reden waarom mensen een koffietafel houden bij een begrafenis is meteen verklaard:

 

Wee de pasgeborene, hem staat veel kwaad te wachten;

Maar neem met vrolijkheid en zegen afscheid van de doden

Want aan veel leed zijn zij ontsnapt. Plutarchus

Met enige gelatenheid kunnen wij dan ook tot het besluit komen dat hoop het beste is wat de mensheid is overkomen.

 

Hoewel ik u maar al te graag nog wat langer zou plezieren met het werk van de briljantste filosofen uit de geschiedenis, kan ik niet langer wachten om u het ongelooflijk groot probleem dat de optimisten hebben uit te leggen. Meer nog, het zijn juist de optimisten die een gevaar vormen voor zichzelf en voor hun omgeving.

Optimisten, die altijd druk bezig zijn omdat ze als het ware vluchten in drukke activiteit zodat ze de waarheid niet onder ogen zouden moeten zien, zijn een gevaar voor zichzelf omdat ze aan het einde van de rit en eenmaal hun illusies doorprikt, veel meer teleurgesteld zullen zijn dan pessimistische realisten. Daardoor zijn ze vatbaarder voor depressie. 

 

Wij leven temidden van dingen die kunnen vergaan. Seneca 

 

In dit opzicht zijn optimisten redelijk idioot te noemen. Het zijn juist de optimisten die, doordat ze geloven in een rechtvaardige wereld, zorgen voor onnoemelijk grote teleurstellingen.

 

Optimisten zijn een gevaar voor hun omgeving omdat ze problemen niet tijdig herkennen, laat staan dat ze er iets aan doen. Hoeveel mensen zijn er niet die bij hoog en bij laag beweren dat “het allemaal wel goed komt”? Terwijl alles er op wijst dat het hoogtepunt van onze beschaving achter ons ligt. Maar door dat soort mensen zal het juist nog veel erger worden, want de ‘dictatuur van het optimisme’ zorgt er voor dat mensen die wél wijzen op de dringende problemen en op tal van situaties die dreigen te ontsporen, afgeschilderd worden als pessimisten, fatalisten, gekken en extremisten.

Men stelt alles in het werk om de pessimisten het zwijgen op te leggen. In de media moet de ‘lach-industrie’ mensen meer doen consumeren en dus worden pessimisten bij elke gelegenheid afgeschilderd als zonderlinge figuren.

 

Pessimisten willen het leven niet beter maken maar juist erger voorkomen en zijn daardoor op hun eigen gezellige manier optimistisch. Optimisten willen het leven alsmaar beter maken om dan, eens de cyclus keert (alles is onderhevig aan cycli), geconfronteerd te worden met nog een veel grotere miserie.

Pessimisme stelt grenzen aan de menselijke eigenwaan. Het moderne denkbeeld dat we de wereld kunnen blijven verbeteren en dat we als mens ver boven alle diersoorten verheven zijn wordt door de pessimist ontkracht en wel terecht. 

De echte pessimist klaagt trouwens niet, hij berust in zijn lot. Het zijn eerder de naïeve optimisten die maar blijven geloven dat hun leven ooit een of andere positieve wending zal krijgen, die elke dag zeuren over van alles en nog wat.

 

Mannen zijn zelfs genetisch geprogrammeerd om pessimistisch te zijn. Dat is een manier om het menselijke ras helpen te overleven. De kans is nu eenmaal groter dat iemand slechte bedoelingen heeft. Iedereen wil namelijk hogerop de ladder. Pessimisme is een manier om jezelf te beschermen en je medemensen beter in te schatten. Genetisch gedegenereerde optimisten lopen met opgeheven hoofd in de val. Het is trouwens bewezen dat pessimisten situaties beter inschatten, mensen beter beoordelen, informatie grondiger verwerken, sneller leren van hun fouten, alerter reageren op hun omgeving en betere beslissingen nemen. ‘Depressief realisme’ heet dat volgens mensen die er hun beroep van gemaakt hebben. Vrouwen hebben dan weer meer gelukshormonen door hun lichaam stromen; je kan namelijk moeilijk een kind opvoeden met een door en door pessimistische instelling.

 

Terwijl steeds meer mensen gebruik maken van het openbaar vervoer om zich van het leven te beroven of op zijn minst met een depressie rondlopen, ga ik nu een kindje kopen. Waar ben ik feitelijk mee bezig?! Een bedenking die zwangere vrouwen op weg naar de kraamkliniek zich beter niet zouden maken. 

 

Aangezien vrouwen van nature wat positiever zijn ingesteld, hebben ze liever een partner die eveneens het leven volledig ziet zitten. Men dient daarbij evenwel te bedenken dat pessimisten in de liefde nochthans de grootste romantici zijn; als geen ander hechten ze aan de ware liefde, juist omdat ze beseffen hoe zeldzaam en kostbaar ze is.

 

Door bovenstaande is meteen ook het ongelofelijke succes van de Kerk in de geschiedenis verklaard, daar realisme de meeste mensen iets te zwaar valt.

Het is niemands schuld dat realisme nu eenmaal veel dichter ligt bij pessimisme, toch moet het voor gelovigen niet al te moeilijk zijn om een zondebok te vinden...

 

We kunnen besluiten met te stellen dat overdreven optimisme een moderne beschavingsziekte is die ons duur zal komen te staan.

Dat wist ook Seneca al: 

 

De wereld wordt bedreigd door een gevaarlijke vorm van optimisme.

 

Dan maar zelfmoord?

Toch raad ik u ten stelligste af om zelfmoord te plegen. De grootste ironie van het leven is namelijk dat het enerzijds geheel zinloos en het van chronisch lijden vervuld is, maar dat het ons anderzijds heeft voorzien van een overlevingsinstinct. Hierdoor is het nemen van al te grote risico’s die misschien de anderen ten goede kunnen komen, of simpelweg zichzelf aan een koord hangen geen optie. Jammer; het leek een voor de hand liggende uitweg.

Zelfmoord plegen impliceert bovendien dat onze daden enig nut zouden hebben en dat is al helemaal te gek voor woorden. Ook dit boek zal geen enkel verschil maken. 

Een einde maken aan zijn leven is dus eerder iets voor dwaze, achterlijke optimisten. 

Dit sluit aan bij wat Hume zei: 

 

De ene handelswijze kan niet rationeler zijn dan de andere, aangezien zij in gelijke mate op irrationele vooronderstellingen is gebaseerd.

 

De boodschap die ik wil meegeven bestaat hierin dat de enige manier om toch nog een redelijk bevredigend bestaan te leiden, ligt in het aanvaarden van de zinloosheid ervan, en er dan, na het proces van de berusting, er nog trachten het beste van te maken, zonder van de ene teleurstelling in de andere te vallen, zonder van de ene naar de andere illusie te waggelen. Streef liever naar realistische en duurzame tevredenheid in plaats van wild optimisme! 

 

Het is bewezen dat diegenen die een realistischer beeld van zichzelf hebben meer kans op een depressie hebben en pessimisten vatbaarder zijn voor neerslachtigheid. Niet moeilijk als men tot het besef gekomen is dat, alles en iedereen van enige betekenis door en door corrupt is (als u hiermee niet mee akkoord gaat, dan snapt u het nog niet), dat mensen die de hoogste posten bekleden dikwijls het meest onbekwaam zijn, dat respectloze sociopaten moeiteloos de ladder beklimmen, dat veel wetenschappers juist de grootste idioten van allemaal zijn, dat politici voor eeuwig en altijd in een mantel der dwaasheid gehuld blijven, dat hedendaagse vriendschap enkel berust op eigenbelang, dat u als u over straat loopt, de ene dwaze ziet goedendag zeggen tegen een andere dwaze, dat de vrouw van uw dromen dan toch maar liever trouwt met die rijke industrieel en dat u elke dag dat u uit uw bed rolt telkens weer stomverbaasd bent over de totale achterlijkheid van de bevolking, die werkelijk alles gelooft wat ze op televisie vertellen; wel dan moet men alleen maar achting hebben voor mensen die slecht slapen ’s nachts want dat getuigt van groot inzicht in de haastig op weg zijnde totaal verneukte maatschappij.

 

Pessimisten mogen dan al meer kans hebben op een gematigde depressie; optimisten zijn veel vatbaarder voor zware depressies omdat ze op een zonnige dag dwaas en vol ongeloof staan te gapen naar wat hen nu weer overkomen is. Alsof ze het niet verdiend zouden hebben.

 

Eerste besluit

Door de totale zinloosheid van het leven is depressie bij mensen die genetisch niet beschermd zijn, niet beschikken over een overdosis gelukshormonen en niet geloven in iets dat niet bestaat, latent aanwezig.

 

Te ver afgedwaald van de biologische identiteit

De mens heeft dezelfde voorouder als de chimpansee. We hebben weliswaar een lange en ongelooflijk boeiende reis afgelegd tot waar we nu zijn, maar de mens is genetisch haast onveranderd gebleven in vergelijking met 2 miljoen jaar geleden. Dat wil zeggen dat onze instincten en emoties volledig identiek zijn aan de jager-verzamelaar. Enkel de manier waarop we die tot uiting brengen is verfijnd. De drijfveren achter ons doen en laten zijn nog steeds dezelfde. Mensen die een probleem met de evolutieleer hebben mogen voor mijn part in een boom kruipen en er niet meer uit komen.

 

Belangrijk om te weten is dat we beschikken over een aantal instincten en dat toch enkele ervan bevredigd dienen te worden. Anders leeft de mens in disharmonie met zijn biologische identiteit wat zich vertaalt in hormonale onevenwichten. 

 

 

Over welke instincten gaat het? 

Er is natuurlijk het welbekende voortplantingsinstinct. Bewust hebben we niet steeds de behoefte om ons voort te planten tijdens de copulatie, desalniettemin zijn al onze acties op dat vlak een onbewuste uiting van dat reproductie-instinct, hoe geraffineerd ze soms ook zijn. 

Door deze basale behoefte hebben we liefde en genegenheid nodig, alsook seksuele activiteit.

 

Dan hebben we het hiërarchisch instinct. Dat streeft er naar om zo hoog mogelijk in de hiërarchie te geraken, of op zijn minst om de bestaande positie te behouden. Dat instinct omvat bijvoorbeeld manifestatiedrang. Ook dominantie- en onderdanigheids-instincten zijn hier een deel van. Die uiten zich ondermeer in conflictvermijdende of manifesterende lichaamstaal, iets wat alomtegenwoordig is. Zo is slechts 7% van de communicatie die door de hersenen verwerkt wordt verbaal.

Het hiërarchisch instinct doet ons hunkeren naar macht, bewegingsvrijheid en respect.

 

De volgende in het rijtje is het staminstinct. Door dit instinct hebben we nood aan kameraadschap en sociale contacten. Ook het identiteitsbesef, de behoefte aan erkenning van zijn vaardigheden en het gevoel ergens bij te horen, zijn hiervan het resultaat. Het stambewustzijn zorgt er ook voor dat de leden van de stam er voor ijveren hun gezamenlijke positie te verbeteren. Het samen streven naar een hoger doel is de moderne interpretatie van dit instinct. 

 

Het jachtinstinct is minstens even belangrijk. Het gaat hier om de jacht op een prooi om op te eten. Het is bij mannen anders ontwikkeld dan bij vrouwen, daar beide seksen doorgaans toch uiteenlopende doelen hebben en op verschillende wijze hun objectieven bereiken. Fixatie op een doel, nauwgezette voorbereiding en planning, blootstelling aan gevaar, de competitiegeest met als doel de verbetering van zijn vaardigheden die nodig zijn om een prooi te vangen, de honger naar kennis en informatie die van nut kan zijn om het doel te bereiken, zijn allemaal kenmerken van het jachtinstinct. In de moderne wereld wordt aan dit instinct bevrediging gegeven door de jacht naar geld en door het beoefenen van sport.

 

Het ouderinstinct. Dat kunnen we natuurlijk onderverdelen in het moeder- en het vaderinstinct. Beiden zijn totaal verschillend en hebben elk een specifieke biologische invulling. Het moederinstinct uit zich het sterkst tijdens de eerste levensjaren van het kind en heeft als doel een unieke liefdevolle moederband te creëren met het kind en optimale zorg te verlenen. Het vaderinstinct manifesteert zich het sterkst vanaf het derde levensjaar en legt het accent op het doorgeven van kennis nodig voor de jacht. Om tot een normale ontwikkeling te komen heeft het kind beide rolmodellen nodig. Voor de ouder is het bevredigen van het ouderinstinct belangrijk voor zijn of haar identiteit en zingeving in het leven.

 

Het sociale instinct is sterk ontwikkeld bij vrouwen. Het zorgt er voor dat vrouwen zich inzetten voor de groep en voor de zwakkeren. Vandaar dat vrouwen vaak betrokken zijn bij sociale projecten en graag de rol van verzorger opnemen.

Over deze instincten op zich kunnen we een boek schrijven maar het is van essentieel belang dat u begrijpt dat als deze instincten niet of onvoldoende bevredigd worden, dit leidt tot hormonale onevenwichten met een depressie tot gevolg.

In de praktijk is het zo dat men pas in de problemen komt wanneer meerdere instincten gedurende meerdere jaren niet of onvoldoende bevredigd worden.

 

De samenleving is zodanig geëvolueerd dat deze instinctbevrediging alsmaar moeilijker is geworden. De problemen begonnen al tienduizend jaar geleden tijdens het ontstaan van de steden. Door de invoering van de landbouw begon de jacht op een prooi aan belang in te boeten en daarmee viel er een pijler van ons hormonaal evenwicht weg. Maar de mens is intelligent en past zich aan. Hij vindt andere vormen van vertier of surrogaten voor de jacht in de vorm van sport en oorlog.

 

En hiermee zijn we aanbeland bij de kern van de zaak. Het feit dat we niet al sporenzoekend op jacht gaan met een speer in de hand is niet de reden dat er nu een depressie-epidemie heerst. 

De reden is dat, onze enorme technische vooruitgang en welvaartsstijging (waarvan het voorlopige hoogtepunt in 2007 lag) ten spijt, de maatschappij pas de laatste decennia steeds meer gaan conflicteren is met onze biologische identiteit. Vooral in de laatste jaren is de situatie erop achteruitgegaan. De homo sapiens heeft het nog nooit zo moeilijk gehad om zijn instincten, zijn elementaire emotionele behoeften te bevredigen. De moderne mens lijkt heel beschaafd en politiek correct maar hormonaal en cerebraal is hij nog steeds de jager-verzamelaar van een miljoen jaar geleden. De laatste minuscule genetisch wijziging vond pas vijftigduizend jaar geleden plaats. De mens hoeft niet blindelings en lukraak zijn instincten, zijn diepste verlangens en zijn lusten te botvieren, anders zouden we te veel moeten opgeven. De moderne mens kan op een intelligente manier zijn instincten bevredigen, maar in de laatste decennia is dat alsmaar moeilijker geworden. Waarom?

 

Complexe regelgeving en overreglementering

Een commercieel idee? Heb je zin om een leuke activiteit te organiseren? Vergeet het maar. Door de wirwar aan regels zijn je plannen bijna zeker niet realiseerbaar. Er zijn er natuurlijk die het toch proberen. Van al die mensen zijn er ook die er een succes van maken, maar dat is puur toeval. Een rationeel mens begint er niet aan, eens hij alles in acht genomen heeft. Enkel een dwaas heeft succes zolang er maar voldoende dwazen zijn die het proberen.

Hiermee ontneemt men het persoonlijk initiatief, het recht om proberen het verschil te maken. Deze beknotting van de vrijheid ondermijnt het manifestatie-instinct en het staminstinct.

Dan maar thuis je vrienden uitnodigen? Nodig alvast uw advocaat ook uit, want als uw gast meer dan 0,5 promille in het bloed heeft dan kan u aansprakelijk gesteld worden als uw genodigde betrokken raakt in een ongeval met een zwakke weggebruiker (die misschien volledig in fout is en onder invloed van drugs staat).

 

Elke individuele gedraging heeft wel een of ander direct of indirect gevolg voor anderen. Daarom is er altijd nog meer ruimte voor regulering. Frank Furedi

De wetten zijn zo gemaakt dat iedereen schuldig is. Daar er alsmaar wetten en regeltjes bijkomen hangt het zwaard van Damocles dan ook voortdurend boven uw hoofd want de overheid - die meer dan ooit geld nodig heeft - trekt de strop alsmaar strakker aan en de onvermijdelijke overtreding van wetten biedt tal van opportuniteiten voor ratten en gespuis. Eén misstap, een kleine fout en u dient zware boetes te betalen en wordt geconfronteerd met een jarenlang aanslepende rechtszaak. 

Mocht u hieraan toch kunnen ontsnappen, dan zal de fiscus u wel weten te vinden.

 

De overheid, die geobsedeerd lijkt te zijn door veiligheid terwijl mensen vallen als vliegen door zelfmoord en stressgerelateerde ziekten, maakt van ons hormonaal platgelegde robotten die zich enkel nog mogen voorbewegen in een gestructureerde en gereguleerde omgeving. Het grootste slachtoffer van dit totalitaire veiligheidsregime is de ontwikkeling van het talent van onze kinderen. Kinderen moeten spelen, af en toe risico’s nemen en niet altijd onder toezicht staan. Alleen zo kan een gezond individu zich vormen en is men later opgewassen tegen de problemen van alledag. Een samenleving waarin de drang naar avontuur verloren gaat zal daarvoor een hoge prijs betalen.

 

Fiscale dictatuur

Zelfs al zou u al een leuke job vinden of een beloftevolle zaak kunnen starten, eens de fiscus is binnengevallen en u en uw familie op vrachtwagens naar gettowijken heeft afgevoerd, zingt u wel een toontje lager. Men neemt uw bagage in beslag en vertelt u dat uw valiezen u later worden teruggeven. Men zet u op treinen naar Sobibór, Treblinka, Dachau of Auschwitz-Birkenau en u komt nooit meer terug.

Of het nu via de personenbelasting is, de vele verkeersboetes of retributies, Sabam of een van de tientallen andere taksen waaraan u wordt blootgesteld; geneukt wordt u, elke dag opnieuw. Intussen wandelen de drugsdealers vrolijk uw stamcafé binnen met hun harem bij de hand. U kunt maar beter uw blik afwenden of u krijgt, nadat uw bezittingen u door de fiscus al werden afgenomen, ook nog eens een pak slaag. Hierdoor heeft op een eerlijke manier werken bijna geen enkele zin meer en hebben mensen niet langer het gevoel dat ze vooruit kunnen geraken door werk, bekwaamheid of ondernemingszin. Dit ondermijnt in belangrijke mate de natuurlijke behoeften van de mens.

 

Fiscale druk is ook de reden waarom mensen het kopen van kindjes alsmaar uitstellen, met alle gezondheidsproblemen van dien.

Dit allemaal omdat onze staat graag massa’s geld door het raamt smijt. Ze hebben wellicht zelfs een minister aangeduid die niets anders doet dan emmertjes geld scheppen en die dan door het raam leeggooien. Binnenkort wordt er wellicht een werkgroep opgericht om dit nog efficiënter te laten verlopen. De grootte van de plastieken emmertjes zal aan de Europese richtlijnen moeten voldoen, schadelijke stoffen zullen niet meer in het plastiek mogen verwerkt worden en er zal een waarschuwingslamp moeten branden als de emmers worden leeg gekieperd zodat de toevallig rondslenterende asielzoeker niet te veel verschiet als hij al die geldbundels op zijn hoofd krijgt.

 

Degeneratie

Aan onze fantastische overheid hebben we niet alleen de misdadig hoge belastingen te danken, maar ook dat onze eigen soort sterk aan het degenereren is door ons wereldberoemd systeem van de sociale zekerheid. Hierdoor kunnen mensen uit de lage sociale klassen, mensen die steun trekken, zich haast onbeperkt voortplanten. Werkende mensen en veel zelfstandigen hebben haast geen geld meer om kindjes te kopen. Niet moeilijk want deze laatste groep wordt zwaar belast om de eerste groep te kunnen in standhouden en dat is niet de bedoeling van sociale zekerheid. Dit systeem is niet alleen onhoudbaar, het is ook verantwoordelijk voor de langzame ontsporing van de maatschappij (waardoor er nog meer regeltjes komen). Als enkel mensen die laag opgeleid zijn (en dat ook zullen blijven), allerlei psychologische problemen hebben, aan de drank en aan de drugs hangen, als enkel het krapuul en de vreemdelingen, die hier bij ons eveneens voor een groot stuk afkomstig zijn uit de laagste sociale klassen, zich kunnen voortplanten, dan blijven er binnen de kortste keren geen normaal functionerende mensen meer over.

Zet je maar eens gezellig op een terrasje en geniet van al het gespuis dat er rondloopt met een blik bier in de ene en een sigaret in de andere hand. De marginalisering in onze steden kent geen weerga.

Dit heeft zeer zware gevolgen die nu pas echt duidelijk worden. Er zijn veel werklozen maar de bedrijven hebben het nog nooit zo moeilijk gehad om bekwame mensen te vinden. Daaronder versta ik niet het hebben van het juiste diploma maar gewoon arbeidskrachten die normaal functioneren. Dit wil zeggen, medewerkers die niet gedrogeerd zijn en voortdurend verkeerde bestellingen uitvoeren, niet de hele dag half dronken rondlopen en uw klanten, met wie u in al die jaren een vertrouwensband heeft opgebouwd, verkeerde informatie geven, medewerkers die zodanig veel psychische problemen hebben door een moeilijke jeugd, een drinkende vader, een schizofrene moeder, dat ze nauwelijks in staat zijn om op een beschaafde manier om te gaan met andere mensen, laat staan hen iets kunnen verkopen. En als ze daar dan al in zouden slagen, teveel korting geven…

 

Degeneratie is er ook verantwoordelijk voor dat u meer dan ooit op de werkvloer omringd wordt door ratten, door mensen die alleen maar kunnen vooruit gaan in het leven door andere mensen te manipuleren en te beliegen.

 

In een wereld waarin dwaasheid en onbekwaamheid hoogtij vieren krijgt de minst bekwame dan toch die promotie want een bekwaam iemand zou het wel eens beter kunnen weten dan zijn superieur die natuurlijk de grootste idioot is van allemaal.

Hierdoor neemt niemand nog zijn verantwoordelijkheid, durft niemand nog zijn nek uitsteken want als iemand echt een goed idee heeft, wordt die meteen terechtgewezen door zijn bazen die het natuurlijk allemaal beter weten en net nog slim genoeg zijn om hun eigen ongelijk te verdoezelen.

Is men dan nog verwonderd dat de problemen in onze samenleving niet opgelost geraken en alleen maar erger kunnen worden? De stront stapelt zich zo hoog op dat men binnenkort vleugels nodig geeft om er over te kunnen vliegen…

 

De samenleving ontspoort dus rustig verder want problemen worden niet erkend of, zoals meestal, gewoon resoluut ontkend, of totaal verkeerd aangepakt.

 

Als men durft spreken over degeneratie wordt men natuurlijk door diegenen die het beter weten onmiddellijk terechtgewezen. Men legt meteen de link met Nazi-Duitsland en hun eugenetica- of rasverbeteringsprogramma’s. Diegenen die het probleem durven erkennen worden dus direct het zwijgen opgelegd. Probleem opgelost! Maar men vergeet dat voor de oorlog bijna alle westerse landen bezig waren met eugenetica.

Er zal een tijd komen dat men die programma’s opnieuw zal opstarten, weliswaar in een modernere mensvriendelijkere vorm. Normaal zou dit niet nodig geweest zijn, maar dankzij onze overheid met haar fundamentalistische gelijkheidsprincipes gaat onze menselijke soort er zo snel op achteruit dat onze samenleving regelrecht afstevent op een sociaal en economisch faillissement. Neen, de gezondheidsuitgaven stijgen niet alleen door de vergrijzing van de bevolking…

In de VS is er trouwens al een groepering die geld geeft aan mensen uit de laagste sociale klassen om zich te laten steriliseren…

 

Mensen zijn geprogrammeerd om een partner aan te trekken met zo weinig mogelijk genetische defecten. Het menselijk brein heeft allerlei perceptiemechanismen ontwikkeld om dit te bewerkstelligen (feromonen, morfologie, lichaamstaal, kwaliteit van de huid, oogwit enzovoort). Nu lijkt het wel dat bij veel mensen deze mechanismen uitgeschakeld zijn. Men slaagt er niet langer in om een gezonde selectie te maken, waardoor het proces van degeneratie nog wordt versneld.

Vrouwen die een man aantrekken met minderwaardig genetisch materiaal, bij gebrek aan beter, hebben meer kans op miskramen en vroeggeboorten. Als hun kinderen het overleven, wat waarschijnlijk het geval zal zijn dankzij de moderne gezondheidszorg, zullen die kinderen heel hun leven lang geconfronteerd worden met allerlei aandoeningen. Dat is precies wat we nu zien gebeuren. 

 

De nieuwe generatie heeft allerlei defecten. Dat gaat van het moeilijker kunnen interpreteren van de lichaamstaal, mindere psychische weerbaarheid, verstoorde balans tussen de mannelijke en de vrouwelijke hormonen tot een zwakker immuunsysteem en angst voor alles en nog wat. Bovendien worden baby’s alsmaar kleiner geboren, als er al baby’s gemaakt worden want de beweeglijkheid van het sperma gaat er sterk op achteruit en intussen heeft ook al 1 op 2 Amerikaanse mannen erectiestoornissen. Een verassend groot aantal vrouwen verklaren trouwens dat ze nooit zullen uitgaan met iemand die kleiner is…

 

Een ander vermeldenswaardig kenmerk van degeneratie is minder zin hebben in het eten van vlees, vooral bij mannen. Dit is een uiting van een verzwakt jachtinstinct. 

Planten hebben allerlei mechanismen ontwikkeld om ervoor te zorgen dat roofdieren niet zo happig op hen zijn en bevatten daardoor heel wat toxische stoffen. De gemiddelde mens eet al tot tienduizend toxines per jaar. Onderzoekers schatten dat bijna 20% van de sterfgevallen door kanker, wordt veroorzaakt door natuurlijke stoffen die je eet. 

Sla eender welk boek open over vitamines en dergelijke en haast op elke bladzijde vertelt men je dat vegetariërs allerlei tekorten hebben.

Vegetariërs voelen zich ongetwijfeld opperbest en zijn over het algemeen optimistisch…

 

Onze overheid heeft een laffe generatie voortgebracht die in plaats van voor zichzelf op te komen, liever de rol van slachtoffer opneemt. De totale apathie heeft toegeslagen. Gelaten betaalt men netjes zijn belastingen. Zet een parkeermeter in het midden van een weide en er ontstaat een stad rond. Terwijl men vroeger massaal op straat zou komen en de helft van de hoofdstad zou afbreken, schrijft men nu af en toe eens een boze lezersbrief.

 

Van dit alles krijgt een mens niet noodzakelijk een depressie, neen. Maar om elke dag te moeten omgaan met dergelijke genetisch degenererende schepsels, die alles geloven wat de media hen vertelt, die een infantiele persoonlijkheid bezitten en waarvan hun bekrompenheid met geen woorden te beschrijven is, is niet bepaald een bijdrage tot een bevredigend bestaan. 

Geen wonder dat mensen zich op de duur liever thuis opsluiten. Jammer, want de mens is een sociaal en coöperatief dier en hierdoor gaat heel wat menslelijk potentieel verloren.

 

Voor de slachtoffers van degeneratie zelf is het natuurlijk ook geen pretje. Ze worden vaak gepest en komen niet vooruit in het leven zonder te weten waarom. Praten met iemand die hen wijst op hun gebreken zou kunnen helpen, maar dan riskeer je weer dat die mensen zich vroeger onder een trein gooien dan voorzien. 

 

Stelt u zich voor dat u werkt voor een bedrijf. U heeft al jaren een goede professionele relatie met uw baas. Maar dan treedt genetisch gedegenereerd zoonlief op het voorplan. Binnen de kortste keren is de relatie verzuurd. Het gaat van kwaad naar erger en voor u het weet bent u zes maand thuis met een depressie.

 

Geestelijke verarming / laag zelfbeeld

Het is opvallend dat veel mensen niet alleen neerslachtig zijn, maar ook een laag zelfbeeld hebben. Dit is toch een opmerkelijke en zeer recente ontwikkeling. 

De laatste generatie heeft het veel te gemakkelijk gehad en zwom in het comfort. Een positief zelfbeeld en zelfvertrouwen kan men maar ontwikkelen als men stelselmatig dingen realiseert waarbij men tal van kleine en grote obstakels heeft moeten overwinnen. Op deze manier ontdekt men zijn goede en slechte eigenschappen en kan er zich zo een identiteit vormen. Aldus is men in staat zich gemakkelijker te oriënteren in het leven. Door problematische relaties met de (gescheiden) ouders nemen veel kinderen al een slechte start omdat ze onder andere gemakkelijker zichzelf de schuld geven van de problemen die er heersen in het gezin.

De menselijke hersenen zijn ontwikkeld om problemen op de lossen. Eenmaal dit mits de nodige inspanningen gebeurd is, scheidt het lichaam hormonen af die een goed gevoel geven. Bijvoorbeeld; vroeger werd de mens blootgesteld aan de natuurelementen. Zich beschermen tegen de kou was soms een dagelijkse uitdaging. De mens voelde zich goed toen hij het warm had. Idem voor het vinden van voedsel. De dag van vandaag lost de mens moderne problemen op. Dit geeft niet dezelfde hormonale bevrediging als het hoofd bieden aan uitdagingen die rechtsreeks met overleving te maken hebben. Daarom is de moderne mens veroordeeld tot een leeg bestaan.

De moderne stadsmens leeft risicoarm en gaat veel minder uitdagingen aan. Zo kunnen we dus ook haast niet meer fier zijn op het overkomen van overlevingsproblemen. Dit geeft een troebel zelfbeeld en een chronisch onbevredigd gevoel waardoor men gevoeliger wordt voor stress. Ook wordt de mens psychisch minder weerbaar als hij onvoldoende wordt geconfronteerd met moeilijkheden die aansluiten bij zijn instincten en dus rechtstreeks of onrechtstreeks met overleving te maken hebben. Dit geldt iets minder voor veel volwassenen, maar zeker wel voor de meeste kinderen, daar zij in andere omstandigheden zijn opgegroeid. Zij hebben hierdoor minder zelfvertrouwen en een laag zelfbeeld. Er is een duidelijk verband vastgesteld tussen een laag zelfbeeld en materialisme, dus goed voor de economie is het in elk geval. 

De farma-industrie juicht het hardst van allemaal want tal van angstneurosen maken hun opwachting in een samenleving waarin een klimaat is ontstaan waarbij het nemen van risico’s wordt gelijkgesteld aan onverantwoord gedrag. Mensen willen nu risicoarm leven als een kind dat nooit weent. 

 

We leven in een risicoloze maatschappij en we zullen risicoloos ten onder gaan. Onbekend

 

De moderne mens doet vaak dingen die weinig aandacht vragen, juist omdat veel bezigheden biologisch niet belangrijk zijn. In deze situaties (tv kijken bijv.) heeft het brein de neiging tot rumineren; eindeloos piekeren. Hierdoor stijgen de stresshormoonspiegels weer en wordt je neerslachtiger.

 

Mensen leven langer en zijn gelukkiger als ze een oorlog hebben meegemaakt. Maatschappelijke crisissen zorgen voor een grotere sociale cohesie. Ondanks moeilijke levensomstandigheden tijdens een oorlog, verbetert de gezondheid van de mensen en worden ze psychisch weerbaarder. Ook de criminaliteit daalt.

 

Het is aangetoond dat mensen die in hun leven een zeker aantal tegenslagen hebben moeten overwinnen, minder stress hebben en in het algemeen gelukkiger zijn dan zij die geen tegenslag gekend hebben. De zin van het lijden.

 

Geestelijke verarming impliceert bijvoorbeeld ook dat je nauwelijks nog goede films vindt en dat allerhande producten aan kwaliteit verliezen of niet op punt staan.

Dit proces van geestelijke verarming en infantilisering wordt bewust gestuurd door een groep van mensen die de media voor een groot stuk in handen hebben. Consumentisme en middelmatigheid worden gepropageerd. Animatiefilms bijvoorbeeld worden niet alleen gemaakt omdat ze commercieel interessant zijn, maar ook met het doel mensen te infantiliseren. Daar zijn namelijk zeer veel voordelen aan verbonden. Impulsaankopen nemen toe en elektronische gadgets worden een noodzakelijke verlenging van een hulpeloze persoonlijkheid. Infantiele mensen zijn gemakkelijker onder de duim te houden en kopen gemakkelijker op krediet.

Veel mensen weten alles over hun elektronische gadgets en zijn hoogopgeleid als het over hun werk gaat, maar voor de rest kan je er niets mee aanvangen.

 

Opmerking: Dat de laatste generatie het te gemakkelijk gehad heeft is zeker geen algemene regel. Dikwijls is het de vorige generatie die het te gemakkelijk gehad heeft en die de huidige probleemkinderen voortgebracht heeft.

 

Immobiliteit

We hebben gezien dat stress een belangrijke oorzaak is van depressie. Een stressfactor bij uitstek is elke dag in de file staan. Dit is het zoveelste prachtige geschenk van onze overheid. De auto is veruit het beste transportmiddel van allemaal. De economische geschiedenis wijst uit dat een toenemende mobiliteit telkens opnieuw aan de basis lag van een opwaartse welvaartscyclus. En wat doet men? Juist het gemakkelijkste, comfortabelste, snelste (normale afstanden), kortom efficiëntste transportmiddel aan banden leggen, maar net niet te veel want anders zou men miljarden belastingsinkomsten mislopen en dan heeft men geen geld meer over om de al decennia lang geldverliezende en totaal inefficiënte openbare transportmiddelen te sponsoren. Men zou beter investeren in betere wegeninfrastructuur, het mobiliteitsprobleem zou meteen opgelost zijn. Het is een fabeltje dat er ‘teveel’ auto’s zijn. Deze indruk wordt gewekt omdat er te weinig verkeersdoorstroming is en er een massaal tekort aan parkeerplaatsen zijn. Een mens kan tenslotte maar met één auto tegelijk rijden.

Nu ervaart de automobilist elke dag stress door in de file te staan, om nog maar te zwijgen van het ongelooflijke verlies van tijd en geld. Dit is een criminele daad tegen de belastingbetalende burger. Via moderne marketingtechnieken wrijft men liever de automobilist een schuldgevoel aan. Hij moet maar het openbaar vervoer nemen want anders schaadt hij het milieu. Het reeds zwaar verlieslatende openbaar vervoer zit al op het maximum van zijn capaciteit, de verbrandingsmotor is nog nooit zo proper geweest en de opwarming van de Aarde door CO2? De grootste oplichting van de 21ste eeuw (zie essay ‘Hoera! Het klimaat verandert!’ op www.siskevanhooren.com), maar wel kassa kassa voor de groenen die hun slecht geweten dienen te sussen door het blinde geloof in een ‘goede zaak’, dit terwijl de wereld rondom hen kreunt onder hun belastingen en regeltjes. Intussen worden echte milieu- en gezondheidsproblemen niet aangepakt.

Meer mensen sterven door zelfmoord dan in het verkeer. Het heeft echter geen zin om mensen te flitsen net voor ze met hun auto opzettelijk tegen een boom rijden.

 

De automobilist wordt nog op vele andere manieren aangevallen. De heksenjacht op snelheidsovertreders bijvoorbeeld is een zeer belangrijke stressfactor. De menselijke hersenen zijn ontworpen om te anticiperen op constant wisselde omstandigheden. Aan een constante snelheid rijden is onnatuurlijk en veroorzaakt veel stress. Bovendien wordt tijdens het autorijden het ruimtelijk inzicht en het driedimensionaal denken gestimuleerd. Deze eigenschappen zijn het resultaat van een miljoenenjarenlange ontwikkeling. Door de moderne samenleving worden deze pareltjes van de evolutie haast niet meer aangesproken. De auto vormt als het ware bijna het laatste vehikel langs waar de evolutie zich kan uiten. Hoe sneller men rijdt, hoe meer de hersenen worden gestimuleerd. De zwakkere mensen, die veel trager rijden, vormen het echte gevaar op de weg want de eigenschappen die nodig zijn om op een veilige en normale manier met een auto te rijden zijn bij hen minder goed ontwikkeld. De verwijfde overheid gaat er natuurlijk alles aan doen om snel rijden als oorzaak nummer één van ongevallen te propageren. Dat brengt veel meer op dan verklaren dat mensen die te traag rijden (bijvoorbeeld te traag een snelweg oprijden) minstens evenveel ongevallen veroorzaken. Onafhankelijke studies tonen aan dat hoe trager men rijdt, des te meer de natuurlijke doorstroming van het verkeer belemmerd wordt, hoe meer files en ongevallen daar het gevolg van zijn. De overheid komt natuurlijk liever aandraven met door hen gesponsorde studies, die het nut van bijvoorbeeld flitscamera’s moeten bewijzen, terwijl de gewijzigde werking van de verkeerslichten (conflictvrije verkeerslichten: verkeer uit tegenovergestelde richting moet nu wachten op links afslaand verkeer) en de gewijzigde wegeninfrastructuur de werkelijke redenen zijn voor een daling van het aantal ongevallen op sommige plaatsen. Dit had onze overheid al veel eerder moeten doen en zij is aldus rechtstreeks schuldig aan de vele doden en gewonden die er door haar onbekwaamheid gevallen zijn. Veel ongevallen gebeuren in files en ook de files zijn rechtstreeks het gevolg van nalatigheid van overheidswege, daar onze wegeninfrastructuur dertig jaar verouderd is. 

Over honderd jaar zullen historici schrijven dat een van de redenen van de ondergang van de Westerse beschaving, het systematisch onderuit halen van doeltreffende transportmiddelen was. 

Het bestuderen van de ondergang van beschavingen is één van mijn geliefkoosde hobby’s en sommige specialisten hebben berekend dat onze hele handel zo tegen 2050 zal in elkaar vallen. Deze info wou ik u niet onthouden, u bent er misschien iets mee. 

 

Multiculturalisme

De alom vernietigende kracht die van onze overheid uitgaat tegenover onze samenleving is zodanig destructief dat het werkelijk een wonder is dat deze sekte nog niet verboden is. Mocht men in een normaal functionerende samenleving onze politici dagvaarden voor de enorme ellende die ze teweegbrengen, dan zouden die meteen veroordeeld worden voor miljarden Euro’s aan schadevergoeding. De reden waarom dit nog niet gebeurd is, is omdat politici gelobbyd worden door machtige mensen die belangen hebben in de media en via een dagelijkse brok propaganda het volk dom houden en misleiden, nu meer dan ooit. Mocht Nazi-minister van propaganda Joseph Goebbels terugkomen dan zou hij waarschijnlijk chronisch klaarkomen.

 

Dankzij het fanatiek geloof in multiculturalistische idealen worden we haast letterlijk onder de voet gelopen. Niet door ‘een waaier van culturen die een verrijking betekenen voor onze samenleving’, maar door één cultuur in het bijzonder. Wie daar blind voor is, die is compleet achterlijk en is een gevaar voor zijn omgeving. Tekenen van ontsporing zijn alomtegenwoordig, maar de fatale klap komt binnen twintig jaar. “Wij zullen u veroveren via de buiken van onze moeders…” is een van hun gekende slogans.

Economisch zouden wij migranten nodig hebben en dat klopt volledig! Maar als wij te weinig kindjes maken is dat omdat zulks te duur geworden is door de hoge fiscale druk. En naar wie gaat een groot deel van de belastingen? Een grote teleurstelling dus voor politici die gehoopt hadden dat de extra belastingbetalers door migratie, onze reusachtige schuldenberg, veroorzaakt door diezelfde politici, mee zouden helpen financieren.

 

Dit alles betekent voor de autochtoon een gestaag verlies van levenskwaliteit. Ook het verlies aan identiteit en aan een gevoel van zingeving aan het leven zorgen voor hormonale onevenwichten. Is het niet erg als je de buurt waarin je opgegroeid bent moet verlaten omdat die onleefbaar geworden is? Verschrikkelijk is het, als je in je eigen straat scheef wordt bekeken en geprovoceerd door een hoopje krapuul dat blijkbaar straffeloos door het leven wandelt. Nog veel erger wordt het als je eigen dochter seks heeft met onze multiculturele vrienden. Een lijntje coke hoort daar natuurlijk ook bij. De opbrengst gaat integraal naar Al Qaida.

 

Infiltratie is een aloude militaire tactiek. De moslims, de grootste militaire strategen van vroeger en nu, maken er dankbaar gebruik van en krijgen er nog een pak geld voor ook. Geniaal hoe de moslims dat allemaal voor mekaar krijgen, ik heb dan ook veel respect voor die mensen. Mocht ik mij bekeren tot de islam, ik zou een mooie toekomst tegemoet gaan.

 

Afschaffing van de legerdienst

Hoe pacifistischer een samenleving, hoe hoger het aantal zelfmoorden. Dat wist Emile Durkheim, de grondlegger van de moderne sociologie al. Dit is natuurlijk geen reden om zomaar oorlog te gaan voeren, maar toch is de afschaffing van de legerdienst (of het in standhouden van een afgezwakte vorm ervan) een van de grootste vergissingen van de moderne westerse samenleving. Hormonaal en cerebraal zit een man namelijk zo in mekaar dat hij vanaf zijn pubertijd eerst zijn mannelijkheid dient te bewijzen. Evolutionair gezien vormt dit een zeer belangrijk onderdeel om enerzijds de identiteit van de jongeman te bepalen en anderzijds om, eenmaal voldoende strijdvaardig en heldhaftig verklaard, volledig aanvaard te worden in de groep en gemakkelijker een partner te vinden vanwege zijn uitstekende jagerskwaliteiten. Vrouwen zijn nog altijd gek van een man in uniform. Wanneer de mannelijkheid niet bewezen wordt, zowel voor zichzelf als voor de stamgemeenschap, dan heeft dit onvermijdelijk als resultaat dat de man voor de rest van zijn leven een hormonaal onevenwicht heeft. Deze disbalans kan klein zijn, maar kan in combinatie met andere problemen vergroten. Een man zonder mannelijkheid wordt juist veel gevoeliger voor psychologische druk, waaraan het in onze maatschappij dus zeker niet ontbreekt.

De oorlog heeft zich verplaatst van het slagveld naar onze hoofden.

 

Kinderloosheid

Steeds meer mensen kiezen er bewust voor geen kinderen te krijgen. We hebben reeds gezien dat een hoge fiscale druk aan de basis kan liggen. Kinderen zijn heel duur en ze vragen enorm veel tijd en energie. Soms zijn mensen gewoon egoïstisch, maar dikwijls maakt men ook louter rationele overwegingen; men wil in deze wereld geen kinderen zien opgroeien. 

Aanvankelijk hebben mensen daar weinig last van, maar de jaren kruipen voorbij en stilaan begint het toch te knagen. Dan is men misschien al op een leeftijd gekomen waarop het te laat is. Naarmate men ouder wordt zal men kinderloosheid als een gemis beginnen ervaren. Als men jong is durft men wel eens vergeten dat het nut van kinderen onder andere bestaat uit het zorgen voor de ouderen. Uiteindelijk slaat de eenzaamheid toe en inmiddels is men al veel van zijn vrienden verloren.

Vrouwen hebben, door het sterk ontwikkeld moederinstinct, al veel vroeger last van kinderloosheid. Door de te sterk doorgedreven emancipatie waardoor veel vrouwen een voltijdse baan hebben en ook dikwijls uit financiële noodzaak is er helemaal geen tijd meer voor kinderen. In sommige landen werken 25% van de vrouwen in de kinderverzorging. Ze gaan dan ‘s morgens hun kinderen afzetten in de crèche om dan te gaan werken in een andere crèche… 

 

Als er dan toch kinderen zijn, dan liggen die ook op latere leeftijd steeds vaker in conflict met hun ouders. Dit is psychologisch veel zwaarder voor de ouders dan voor de kinderen. Die verwende rotjongeren zouden daar beter eens wat meer rekening mee houden.

 

In elk geval wordt door kinderloosheid een belangrijk instinct genegeerd.

We moeten durven nadenken over het promoten van deeltijds werk voor vrouwen die dat willen. Vrouwen die graag carrière maken, moet niets in de weg gelegd worden, maar voor veel vrouwen hoeft dit niet en toch worden ze meegezogen in het systeem dat onder het voorwendsel van gelijke rechten enkel tot doel heeft de consumptie op te drijven (zie verder).

 

Een sterk ontwikkeld jachtinstinct

Mannen met uitstekende jagerskwaliteiten hebben het nog veel moeilijker in onze samenleving. Zij moeten nog meer hun instincten onderdrukken terwijl zij juist biologisch gezien de grootste meerwaarde voor de stamgemeenschap bezitten. De mens heeft een sterk aanpassingsvermogen en zijn intelligentie zorgt ervoor dat hij zijn instincten op een meer verfijnde manier tot uiting kan brengen. Als evenwel de kloof te groot wordt tussen zijn biologische identiteit en de maatschappij die hem bijna niets meer toelaat, dan stijgen de stresshormoonspiegels gestaag met de jaren. Goede jagers zijn bijvoorbeeld ook veel gevoeliger voor een overdosis prikkels en stimuli die de moderne mens steeds in een hogere frequentie moet ondergaan. 

Jagers hebben tevens de neiging om een moeilijk te bereiken doel in hun leven voorop te stellen, juist omdat het jagers zijn. Omdat ze sterker zijn dan gemiddeld houden ze veel langer vast aan het bereiken van dat doel. Maar hoeveel wilskracht men ook heeft in een complexe samenleving, succes hangt af van vele factoren, waarvan geluk misschien wel nog de belangrijkste is. Terwijl zwakke mensen het al lang zouden opgegeven hebben, blijft de jager doorzetten, maar misschien graaft hij daarmee wel zijn eigen put. Wie toch tegen de stroom inzwemt, en gelukkig zijn er nog zulke mensen, zoekt zich beter een sterke partner, dan sta je tenminste niet alleen.

 

Gedreven jagers houden er tal van morele principes op na. Ze zijn bijvoorbeeld tegen liegen, daar dit de samenhorigheid en de efficiëntie van de jagersgroep ondermijnt. Maar in het moderne leven komen diegenen die strategisch liegen, soms sneller vooruit en versieren ze gemakkelijker een partner, ook al omdat ze de lat lager leggen. Mannen met zwakkere instincten zijn namelijk minder op zoek naar vrouwen met uitgesproken vrouwelijke eigenschappen.

 

Arbeid

De meeste moderne jobs staan lijnrecht tegenover onze biologische identiteit. Hoewel geld gedeeltelijk kan doorgaan als surrogaat voor een prooi om op te eten, vindt men nog weinig hormonale voldoening in de saaie kantoor- en aanverwante jobs van vandaag. De problemen begonnen met de invoering van de landbouw waardoor het dagelijkse werk ingrijpend veranderde. Door landbouwtechnieken zijn we er aanzienlijk op vooruitgegaan zou je wel denken, maar daar valt toch een en ander over te zeggen. Moderne jager-verzamelaar-gemeenschappen werken slechts 15 uur per week en besteden de rest van hun tijd aan slapen, paren en vrije tijd. Dat is een levensritme dat veel dichter bij de menselijke natuur ligt. Uiteraard betalen wij maar al te graag voor de voordelen van de moderne beschaving in de vorm van extra arbeid, maar met 8 uur per dag plus 2 uur file, boodschappen doen, paperassen, computerproblemen oplossen, kinderen, relatie in stand houden, enzovoort, schiet er van het leven niet veel meer over. Geen wonder dat een massa mensen zich in het weekend te pletter drinkt. 

 

De noodzaak om te werken, maakt de mens tot de gelijke van het dier. Aristoteles

 

Een normale jager-verzamelaar (en zo zitten we dus hormonaal nog in elkaar) werkt, waarbij de spanning gestaag wordt opgebouwd, tot hij zijn doel (prooi) heeft bereikt. Dan doet hij enkele dagen niets. Hij luiert, eet, drinkt en neemt deel aan bacchanalen en orgieën (je kan natuurlijk ook gewoon een boek lezen), tot het eten op is en zo herhaalt de cyclus zich. De verhouding werken/luieren is met een moderne job volledig verstoord. We werken veel te lang en hebben te weinig vrije tijd. Toch is dit niet zo een slecht systeem aangezien de meeste moderne slaven niet al te verstandig zijn en dus niet zouden weten wat ze met hun extra vrije tijd zouden doen, aangezien het enige wat hun interesseert het uiterlijk vertoon is en dat kost nu eenmaal geld en dus tijd/arbeid.

 

De aard van het dagelijkse werk is echter wel een probleem. Het bestaat voornamelijk uit routinewerk, waarbij de rol in het tot stand brengen van het eindresultaat steeds onduidelijker wordt.

 

De kern van de ziel wordt gevormd door het opdoen van nieuwe ervaringen. Onbekend

 

Het eindproduct behoort de werknemer niet meer toe, maar wordt verkocht op ‘de internationale markten’ en de opbrengst gaat naar…, ja naar wie eigenlijk? 

Er ontbreekt een welomschreven doel en als er al een doel is dan bestaat dat niet meer dan uit ‘het behalen van meer omzet’. Het zou bijvoorbeeld veel bevredigender zijn om één maand te werken voor het binnenhalen van die ene grote klant en daar langzaam maar nauwgezet naar toe te werken. Eenmaal het doel is bereikt, volgt er een periode van feesten. Projectleiders, om maar iets te zeggen, die maanden aan een informatica-applicatie werken en die daar ook rijkelijk voor beloond worden eenmaal alles op punt staat, leven veel dichter bij hun menselijke natuur dan een vertegenwoordiger die dagelijks twee klanten ‘moet’ maken.

 

Als je dit concept vertaalt naar een uurschema, dan is de mens beter af met 3 lange dagen na elkaar hard te werken en 4 dagen rust om energie te sparen voor de volgende ‘jacht’. Deze verhouding inspanning/beloning staat dichter bij onze biologie.

Ook zou men in bedrijven veel meer moeten werken met welomschreven tussendoelen in plaats van te vage langetermijn objectieven.

De leefwijze van jager-verzamelaar gemeenschappen wordt gekenmerkt door immediate returns, d.w.z. dat er een directe terugkoppeling is tussen bijna alles wat men doet. Men ziet dus meteen het resultaat. 

De moderne samenleving wordt gekenmerkt door delayed returns. Men werkt voor iets, maar het doel daarvan ligt heel ver weg in de toekomst. Het begint al met school, waar je elke dag naartoe moet, om pas maanden later op je kennis getest te worden (die je al snel weer vergeten bent…). Na jaren behaal je een diploma dat je toegang verschaft tot nog meer activiteiten met uitgestelde feedback: een job met taken die vaak pas later resultaat opleveren en waarvan je lang niet altijd weet of je het wel goed aanpakt. De beloning komt pas aan het einde van de maand in de vorm van geld op een rekening. Daarvan koop je een huis met een hypotheek die je pas na vele jaren hebt afgelost, je betaalt een maandelijks bedrag voor een pensioen dat ver weg ligt en je verzekert jezelf tegen ziekte, brand en andere onzekerheden. 

 

De mens functioneert het best wanneer hij vaak en met regelmaat een terugkoppeling krijgt die hem dichter bij zijn doel brengt. Leonard Martin 

 

Wat de mens nodig heeft is geen toestand vrij van spanning, maar het streven naar en vechten voor een doel dat de moeite waard is, een in vrijheid gekozen taak.

Viktor E. Frankl, holocaustoverlevende.

 

Beroepen die aanleunen bij het jachtinstinct zijn bijvoorbeeld sportman, brandweerman, politieagent, ambulancier, spoedverpleegkundige, spoedarts, jachtpiloot, beursspeculant of soldaat. Deze beroepen geven kinderen meestal als antwoord op de vraag: “Wat zou jij graag worden als je groot bent?” Kinderen bevinden zich namelijk nog in hun natuurlijke toestand aangezien het systeem zijn werk nog niet heeft gedaan.

Toch zijn ook deze jobs minder interessant geworden door hun sterk bureaucratisch of overdreven pacifistisch karakter.

Mensen zeggen natuurlijk wel dat ze een leuke baan hebben, maar in hun binnenste weten ze maar al te goed dat ze vastzitten in een systeem. Daarom houden heel wat mensen er perverse hobby’s op na, die dan af en toe eens in het nieuws komen.

 

Een moderne job is al lang geen verlenging meer van iemands vaardigheden, talenten en genetisch profiel. Normaal gezien zou de kwaliteit van je leven moeten verbeteren naarmate je meer kennis opdoet en vaardiger wordt in een bepaalde job. Nu maakt het allemaal niet zoveel meer uit, toch niet in de meeste jobs, die van elk eergevoel ontdaan zijn.

 

De enige jobs in een moderne samenleving die een mens nog gelukkig kunnen maken en perfect aansluiten bij het werkelijke wezen van mens, zijn illegaal. Computerhacker of bankovervaller bijvoorbeeld. De maandenlange voorbereiding, het werken in teamverband, de nauwgezetheid, de hyperprofessionele werkmethoden, het verzamelen van kennis en informatie, het focussen op een doel, het lef dat men ervoor moet hebben en natuurlijk het verdelen van de buit. 

In een moderne job is het aspect avontuur en gevaar ver te zoeken. Een man kan zich pas echt goed voelen als hij een moeilijke en gevaarlijke taak heeft volbracht. Een vrouw voelt zich pas goed als ze een man heeft veroverd, die moeilijke en gevaarlijke taken met succes volbrengt, maar tegenwoordig gaat een moderne man bij het minste onraad lopen.

 

Vrouwen hebben het iets gemakkelijker op de arbeidsmarkt om hun instincten te bevredigen. Na 2000 jaar aan de haard gezeten te hebben op bevel van de Kerk, kunnen ze nu onbeperkt netwerken en tal van sociale contacten leggen. Statistieken wijzen ook uit dat het contact met andere mensen voor vrouwelijke werknemers het allerbelangrijkste is. 

Zoals reeds aangehaald hebben vrouwen sterk ontwikkelde sociale instincten. Ze willen andere mensen helpen en steunen. Vandaar dat vrouwen met veel vrouwelijke geslachtshormonen eerder gaan kiezen voor een job in de zorgsector. De hulpverlenende branche is gemakkelijk toegankelijk. Zoniet kan men zich nog altijd als vrijwilliger inzetten voor sociale projecten.

 

De hoge werkdruk en de combinatie werk/gezin is dan weer wat veel gevraagd. Vrouwen uit eender welke sector zullen dit waarschijnlijk een understatement vinden. Alle mannen zouden het boek I don’t know how she does it van Allison Pearson over het hectische leven van een werkende moeder eens moeten lezen.

 

De essentie van wie we zijn, ligt in ons werk. Alain De Botton

 

Wat later in het leven dient een job minder avontuurlijk te worden en zich meer toe te spitsen op de overdracht van kennis. Overdracht van kennis is een bevrediging van het ouderinstinct waarbij de jeugd heel wat levenslessen cadeau krijgt. Maar wie luistert en nog naar oude wijzen? Ze worden opgesloten, mishandeld en ondergespoten in een tehuis.

 

De mens is het enige dier dat werkt voor het recht op eigendom. Alle andere dieren verdedigen wat ze hebben. Maar eigendom is in onze moderne tijden relatief. Ben je echt eigenaar van een huis als je dertig jaar slaafs dient af te betalen…?

 

Mensen met sterk ontwikkelde instincten hebben het extra moeilijk om enig geluk te vinden in hun werk, zoveel is duidelijk. Typische jagerskwaliteiten heeft men niet meer nodig in een moderne job.

Bijna de helft van alle Britse werknemers zou meer dan 100 pond willen betalen om een dag in bed te kunnen blijven liggen in plaats van naar kantoor te gaan. 

36% van de 1.000 ondervraagde Britse werknemers geeft toe zich soms ziek te melden enkel om te kunnen uitslapen. Zes op de tien van de 16- tot 24-jarigen geeft toe soms te liegen om niet te moeten werken, mensen ouder dan 55 hebben het minst de neiging dit te doen. Dit laatste bevestigt dat oudere mensen iets minder ongelukkig zijn daar zij op de een of de andere manier het leven schijnen te aanvaarden zoals het is. Alles went, zou ik zeggen. 

 

Ontkenning van de sekseverschillen

Mannen en vrouwen zitten helemaal anders in elkaar. Ze hebben elk hun eigen specialisaties en het is juist de taakverdeling die de menselijke soort heeft gebracht tot waar we nu staan. De moderne samenleving laat toe dat mannen en vrouwen wat dichter bij elkaar komen te liggen. Dat komt de economie en het sociale leven van elkeen alleen maar ten goede. Echter, het totaal ontkennen van sekseverschillen, zoals nu gebeurt, is een grote fout, die een fatale vergissing zal blijken te zijn. Het natuurlijke evenwicht tussen mannen en vrouwen is volledig verstoord waardoor het traditionele gezin in gevaar komt en daarmee ook de zo broodnodige stabiele omgeving voor de kinderen. We weten ondertussen allemaal hoe het met de jeugd gesteld is en hoe eenzaam de ouders geworden zijn.

 

Als er al tijd is voor kinderen, dan krijgen ze veel te weinig aandacht. Dit heeft zeer ernstige gevolgen op latere leeftijd waarbij tal van psychopathologieën de kop kunnen opsteken. Dit gaat van manisch depressiviteit, post traumatisch stress syndroom, borderline, schizofrenie, anorexia, calimerosyndroom (‘iedereen is tegen mij’), dysmorfobie (complexen over het uiterlijk), monofobie, ADHD tot pseudologie (ziekelijk liegen).

Deze evolutie is duidelijk merkbaar en neemt angstwekkende proporties aan. Onze overheid komt evenwel liever met studies af waaruit blijkt dat kinderen ‘zich goed in hun vel voelen’. Het is zo ver gekomen dat men haast ieder mens waarmee men te maken krijgt aan psychologische tests zou moeten onderwerpen, inclusief uw partner. 

Maak de test niet al te streng zou ik zeggen. Mocht uw partner namelijk niet slagen en u daardoor de relatie zou beëindigen, dan is de kans groot dat uw volgende partner er het nog veel slechter van af brengt…

 

Mensen met allerlei psychiatrische aandoeningen hebben veel bijkomende moeilijkheden in het leven en zijn daardoor vatbaarder voor depressies. Maar de weinig normaal functionerende mensen die overblijven hebben het minstens even moeilijk om dagelijks te moeten geconfronteerd worden met al die psychotische toestanden, zowel op het werk, in de vriendenkring, als in het eigen gezin.

 

Als mannen en vrouwen onder culturele druk steeds meer op elkaar gaan lijken, dan neemt de aantrekkingskracht tussen de seksen af, want die is juist gebaseerd op sekseverschillen. De nieuwe generatie meisjes heeft een minder gunstige taille-heup verhouding. De jongens hebben een minder aantrekkelijke taille-schouder verhouding en hebben op de koop toe lagere testosteronspiegels (testosteron beschermt ook tegen een aantal ziekten zoals Alzheimer) De jongens gedragen zich verwijfder en velen twijfelen zelfs aan hun geaardheid. Veel meisjes gedragen zich dan weer als halve losgeslagen psychopaten. 

Beide geslachten blijven eenzaam, ongelukkig en gefrustreerd achter, waardoor er een belangrijk instinct wordt onderdrukt. Dit terwijl een liefdevolle relatie (met iemand die bij je past) juist een zeer positieve invloed heeft op de hormoonwerking en in deze wereld juist meer dan ooit aangewezen is.

Een sociologische studie toonde jammerlijk aan dat mensen steeds vaker handelen om zich te beschermen tegen de risico van liefdesrelaties.

Langdurige vechtscheidingen, waarbij men zich dikwijls afvraagt met wel monster men in hemelsnaam al die jaren getrouwd geweest is, zijn schering en inslag en zorgen voor onnoemelijk veel stress.

 

De reden waarom we in de krant enkel (dikwijls Amerikaanse) studies lezen die de sekseverschillen minimaliseren of zelf ontkennen is dat de media grotendeels in handen zijn van een bepaalde bevolkingsgroep die ook de farma-industrie en de voedingsindustrie in handen heeft (nee, moslims zijn niet de enige bedreiging). Door mannen en vrouwen systematisch tegen elkaar op te zetten stijgen de stresshormoonspiegels van de bevolking spectaculair. Hogere cortisolwaarden uiten zich in depressies, maar ook in een lagere weerstand waardoor men vatbaarder wordt voor ziektes. Deze machtige lobbygroepen maken handig gebruik van de naïviteit en de debiliteit van onze politici waardoor hun doelstellingen maar al te gemakkelijk verwezenlijkt worden. Inmiddels is er een hele generatie verloren en men staat er op te kijken als een klein jongetje van drie jaar dat niet snapt wat er om zich heen gebeurt.

 

Overdreven vervrouwelijking van de samenleving

Door de vervrouwelijking die langs alle kanten op ons afkomt, komen typisch mannelijk eigenschappen en activiteiten in een slecht daglicht te staan. Dit gaat van tunneldenken, goed mikken tijdens het schieten, gevechtssporten tot autoracen.

Jonge mannen die aan gevechtssport doen bijvoorbeeld kunnen zich beter concentreren en hebben minder last van ADHD. Nogal wiedes aangezien deze activiteiten aanleunen bij hun mannelijke instincten.

 

Alles dient tegenwoordig op een zachte manier te gebeuren. Men heeft het over toenadering, dialoog, compromissen, maar wat er werkelijk nodig is, is iemand die de puntjes op de i zet en beslissingen durft te nemen.

 

Vrouwen zetten zich graag in voor sociale projecten en mannen zijn over het algemeen wat rechtser. Hierdoor ontstaat er een mooi evenwicht waardoor de maatschappij redelijk goed kan functioneren. 

Een politieke overtuiging is voor minstens 1/3de biologisch bepaald. De balans tussen vrouwelijke en mannelijke hormonen determineren de links- of rechts-georiënteerdheid van iemand. Maar wat we nu zien is dat de linkerzijde de macht gegrepen heeft en de bevolking massaal indoctrineert. Dit in combinatie met het proces van degeneratie zorgt er voor dat mensen almaar meer opschuiven naar links. Moderne mannen, die een stuk verwijfder zijn, gaan nu ook links stemmen. Hierdoor raakt het politieke evenwicht verstoord en gaat het nu bergaf met onze leefgemeenschap.

Het massale geïndustrialiseerde gebruik van soja in onze voeding, dat fyto-oestrogeen bevat (vrouwelijk geslachtshormoon) doet er nog een schepje bovenop. Dan zijn er nog de vrouwelijke hormonen die door het gebruik van de pil in ons drinkwater terechtkomen.

 

Eenzaamheid

Een verstoorde balans tussen de seksen is er voor verantwoordelijk dat heel wat mensen nu alleen tussen vier muren thuis zitten. Van alle notoire slechtslapers is 34% single. Van de mensen die zeggen dat ze eigenlijk altijd prima slapen is 17% single. Deze cijfers zeggen genoeg, maar eenzaamheid is ook een algemeen probleem. Door het staminstinct heeft de mens nood aan sociale interactie. In onze snel evoluerende samenleving met een alsmaar stijgende levensstandaard (tot 2007) hebben mensen elkaar niet meer nodig om te overleven, terwijl vroeger samenwerking de enige manier was. Het staminstinct heeft zich juist ontwikkeld om de mensen, de stam, te helpen overleven. Als je in de prehistorische stamgemeenschap een probleem had, dan waren de andere stamleden blij dat ze konden helpen. Als men nu hulp nodig heeft, dan ontvangt men een factuur. Vroeger had iedereen zijn eigen specialiteit en werd daarvoor gerespecteerd. Interageren met andere mensen is een uiting van dat staminstinct en is dus een basisbehoefte van de mens. Vandaar dat praten met anderen een positieve invloed heeft op je hormoonwerking. Respect geven en ontvangen nog meer. Lachen en zeveren met gelijkgezinden is het beste recept voor geluk, dat wist Epicurus al. 

 

Door het feit dat bijna iedereen zich laat brainwashen door de media moet men al verre reizen ondernemen, ware expedities en avontuurlijke ontdekkingstochten, om nog een gelijkgezinde tegen te komen. Epicuris raadde al in 300 v. Chr aan om zich terug te trekken uit de samenleving en een gemeenschap van geestesverwanten te vormen.

 

Elke mens tracht goed te zijn in iets, probeert uit te blinken in een vaardigheid. Dat vormt een meerwaarde voor de overleving van de groep en daarom krijgt men respect. Door reductionistische systemen in grote bedrijven geraakt de mens alsmaar meer afgestompt en wordt hem het initiatief ontnomen, net zoals in het verkeer. Slimme mensen zijn gewoon, mede door de hoge fiscale druk, te duur geworden.

 

Nu is het ieder voor zich. Materialisme wordt aangemoedigd want dat is ‘nodig’ om de economie te laten groeien en mensen die toevallig wat meer geld hebben denken dan meestal ook werkelijk dat dit aan henzelf ligt (terwijl ze meestal geërfd hebben of gewoon geluk gehad hebben) en gaan zich daardoor anders gaan gedragen. 

 

Zoals reeds gezegd is er in veel sectoren bijna geen verband meer tussen bekwaamheid, gunstige persoonlijkheidskenmerken en het loon dat je ontvangt. Sommige mensen zullen zeggen dat dit altijd zo geweest is en ik zal dat niet ontkennen. Door de totale corruptie van alles en iedereen is het nu evenwel veel erger geworden. Dit is een typisch kenmerk van een samenleving die de top van de welvaartscyclus achter zich gelaten heeft. Dergelijke perioden van verval zijn doorheen de geschiedenis veelvuldig voorgekomen. Nuchtere mensen worden gestraft en dwazen en sociopaten bevoordeeld. Als men eens wat pech heeft gehad duurt het niet lang of men zit eenzaam en berooid in een hoekje, maar als je dwaas genoeg kijkt, dan kom je op televisie…

Dat zou niet zo erg zijn mocht er voldoende sociale cohesie zijn. Maar die is er niet, want iedereen is druk bezig met elkaars ogen uit te steken. Mensen zijn concurrenten van elkaar geworden in plaats van stamgenoten. Het is heel normaal geworden dat men persoonlijke relaties benadert met een verhoogd risicobesef. In zoverre zelfs dat men denkt dat door anderen op afstand te houden men zich beschermt tegen emotioneel lijden.

 

Door het ontbreken van een gemeenschappelijk doel wordt een belangrijk instinct niet bevredigd. Aristoteles zei al dat de enige ware vorm van vriendschap enkel kan ontstaan tijdens het streven naar een hoger doel met gelijkgezinden.

 

Ooit waren er twee steeds ruziënde buren. Tijdens de oorlog maakten ze een gat in de muur om bij elkaar te kunnen zijn en elkaar te steunen. Na de oorlog maakten ze het gat weer dicht, en werden ze opnieuw vijanden.

 

Nu is het veel moeilijker geworden om het verdriet, dat nu eenmaal onlosmakelijk is verbonden met het leven, te delen.

We zijn beter bestand tegen tegenslagen wanneer we meerdere sociale identiteiten hebben. Dat wil zeggen dat we ons beter in meerdere sociale groepen begeven. Ook worden relaties hechter als we avonturen en geheimen delen. Helaas zijn er geen avonturen meer.

In onze sterk pacifistische samenleving zijn er haast geen echte vriendschappen meer mogelijk. Mensen komen elkaar niet meer tegen in extreme omstandigheden, mannen en vrouwen ontmoeten elkaar in een nagenoeg steriele omgeving en er hoeven geen levens meer gered te worden. Men belt nu naar de 112 en men gaat zelf aan de kant staan, op veilige afstand. Af en toe zijn er nog eens helden, maar ze worden zeldzaam, ze zijn bijna uitgestorven. Gelukkig durven de vrouwen zo nu en dan nog eens ambras maken…

 

Toch kan iemand die in het midden van het leven staat, zich eenzaam voelen. Dat kan als er een grote kloof bestaat tussen hemzelf en zijn medemensen.

 

30% van de mensen is eenzaam; 20% matig, 10% sterk. 

Het beloningssysteem van eenzamen reageert zwakker op sociale prikkels waardoor men geneigd is om zich nog meer terug te trekken en men in een negatieve spiraal terecht komt. 

Eenzaamheid werkt ook ziekten in de hand waardoor men nog meer in de problemen komt.

Het is mijn overtuiging dat eenzaamheid veel schadelijker is dan bijvoorbeeld roken. Zelfs wonden genezen langzamer bij mensen met weinig sociale contacten.

Eenzaamheid heeft een invloed op de serotonineniveaus waardoor men oneindig veel gaat piekeren. Angstgevoelens en stress nemen toe en de kans op een depressie vergroot.

 

Het probleem van eenzaamheid vergroot nog daar depressieve mensen sneller angst hebben om alleen te zijn. Je ziet ook dat veel mensen voortdurend afleiding nodig hebben. Ze lopen bijvoorbeeld een hele dag rond met muziek in hun oren. Van momenten van bezinning en zelfreflectie houdt men zich liever ver vandaan.

 

Geluk is het enige wat zich verdubbelt als je het deelt. Albert Schweitzer

 

Helaas geldt ook het omgekeerde. Stel je voor dat je slecht nieuws moet ontvangen, maar dat je in een groep van mensen bent met wie je een goede band hebt, stamleden eigenlijk. Dit nieuws zou veel minder erg overkomen. De band in de groep zou er misschien juist door versterken. Maar nu moeten veel mensen al het slechte (en ook het goede) nieuws alleen dragen.

 

Een maatschappij die bestaat uit in isolement levende individuen die elk hun eigen doelstellingen nastreven, houdt niet lang stand. Emile Durkheim

 

De westerse samenleving raakt haar bindend vermogen stilaan kwijt. Dat vermogen is gebaseerd op de kracht van gemeenschappelijk gedeelde waarden, die individuele belangen ondergeschikt maken aan die van grotere groepen. Francis Fukuymama.

 

De basis van geluk zit in menselijke relaties. Onbekend

 

Je moet eerder bedenken met wie je wilt eten of drinken dat wat je wilt eten en drinken. Want zonder een vriend is het leven het voederen van een leeuw of een wolf. Epicurus

 

We bestaan pas als iemand anders ons ziet bestaan, wat we zeggen krijgt pas betekenis als iemand het hoort, maar als we vrienden om ons heen hebben wordt onze identiteit voortdurend bevestigd. Met terloopse, vaak plagerige opmerkingen maken ze duidelijk dat ze onze luimen kennen en accepteren en dat wij zodoende een plek op de wereld hebben. Epicurus

 

Door degeneratie en moreel verval scheelt er aan de mensen van alles en nog wat. Hierdoor neemt de kans op conflicten toe, waardoor mensen nog meer afstand gaan nemen van elkaar. Dat is ook de reden waarom steeds meer mensen verhuizen om opnieuw te beginnen. Samenleven was al zo moeilijk, zeker zonder een moreel kader zoals bijvoorbeeld in een religie. 

 

Het verenigingsleven is een uiting van de sociale behoeften van de mens. Veel verenigingen hebben het echter moeilijk door een alsmaar strengere regelgeving. Ook door de veel te hoge fiscale druk moeten mensen extra inkomsten zoeken, waardoor ze geen tijd meer hebben voor hun club of voor zichzelf.

 

Aan mensen die zich alleen voelen wil ik meegeven dat dit een ideale gelegenheid is om zijn vaardigheden bij te schaven, teneinde zijn marktwaarde te vergroten. Dit zal op termijn toch wat meer mogelijkheden geven in het leven. Succes is volledig afhankelijk van geluk, maar gestaag vooruitgang boeken heeft wel degelijk te maken met discipline en vaardigheden.

 

Bedenk ook dat eenzaamheid de ultieme vorm van vrijheid is. Eenzaamheid maakt deel uit van het leven en men moet de kunst aanleren om alleen te zijn zonder je eenzaam te voelen. Voor mensen met een laag gevoel van eigenwaarde is dit extra moeilijk.

 

Globalisering

De menselijke hersenen zijn ontworpen om in een stam te leven met maximum 125 leden. Nu leven we met tienduizenden op elkaar geplakt en toch functioneert dit redelijk goed.

Dit is natuurlijk te danken aan ons rechtssysteem maar ook aan ons samenhorigheidsgevoel; het gevoel dat we samenleven met mensen zoals wij. Door de globalisering echter komt de Homo sapiens langzaam in een nieuwe biotoop terecht. Zo verliest de mens zijn identiteitsgevoel want hij is eenvoudigweg niet geconstrueerd om zich een ‘wereldburger’ te voelen. De man uit de straat die graag een pintje drinkt in zijn stamcafé om de hoek (als dat nog niet failliet is door de hoge belastingsdruk), interesseert zich niet voor wat er in een ander land gebeurt.

Met velen samenleven in een bepaald gebied kan alleen maar lukken als het (i) gaat om een homogene groep en (ii) in een afgebakend territorium. Mensen voelen zich pas goed als ze elke dag geconfronteerd worden met dingen die typisch zijn voor de groep waartoe zij behoren. In een geglobaliseerde wereld voelen mensen zich alsmaar meer losgekoppeld van hun identiteit. Als reactie op de globalisering, de uniformisering en de standaardisering ontwikkelt zich geleidelijk aan een identiteitsreflex. We plooien dan terug op de dingen die onze identiteit bewijzen.

 

Sommigen beginnen te snappen dat de globalisering iets is dat hen opgelegd wordt door machtige lobbygroepen die daar alle voordeel bij hebben. Bepaalde naïeve politieke groepen die natte dromen koesteren over een ‘harmonieuze wereld’ geven de grote, voornamelijk Amerikaanse multinationals, een gratis ticket naar de totale wereldheerschappij. De regels van de globalisering verlopen volgens de normen die bepaald worden door een kleine maar uiterst machtige groep van mensen.

 

Maar veel belangrijker nog zijn de gevolgen van de globalisering voor hoe mensen zich voelen op de werkvloer. Dit werd reeds aangehaald in onder Arbeid, maar toch nog even vermelden dat waardering krijgen voor zijn werk een zeer belangrijk aspect is in de tevredenheid van een bestaan. Waarom zou een manager evenwel die kleine moeite doen, hij is immers ook niet meer dan een loonslaaf.

 

Het is belangrijk om je als individu te kunnen onderscheiden door over unieke kwaliteiten te beschikken. In een geglobaliseerde wereld waar enkel het grootkapitaal het verschil uitmaakt wordt het haast onmogelijk om te excelleren in iets, waardoor er ook geen reden meer is om geapprecieerd te worden door de groep. Dit doet in belangrijke mate afbreuk aan het staminstinct en het hiërarchisch instinct. Men mag dit natuurlijk niet veralgemenen, maar er is toch duidelijk een tendens van individu- ontwaarding merkbaar.

 

Moderne technologie

Computers en elektronische apparaten laten ons om de haverklap in de steek. Moderne technologie creëert een verwachtingspatroon dat maar al te vaak niet ingelost wordt. Als je jouw vijfde elektronisch apparaat koopt mag je met jouw eerste al naar de winkel rennen wegens defecten. Vanaf tien apparaten is de rust definitief uit je leven verdwenen.

Computers zorgen voor de meeste problemen. Bijna dagelijks is er wel een of ander klein of groot raadselachtig probleem, alsof we systematisch en opzettelijk getergd worden. Die dingen worden bovendien alleen maar trager.

Het is dus geen wonder dat sommige studies een verlies aan productiviteit door computers aantonen. Slechts een kleine groep van mensen slaagt erin om computers in hun voordeel te gebruiken.

Ook door deze stressfactor gaat de gemiddelde stresshormoonspiegel weer eens een stapje omhoog.

De mens is helemaal niet gemaakt om een ganse dag achter een computerscherm te zitten en onnatuurlijke kleine bewegingen te maken met de hand op de muis. Het menselijk lichaam is feitelijk geconstrueerd om 40 kilometer per dag te stappen!

 

Voor elk uur dat we achter de computer doorbrengen, neemt de traditionele omgang met mensen met 30 min af. Sociale netwerksites kunnen enerzijds het sociaal isolement nog vergroten of anderzijds juist mensen dichter bij elkaar brengen, maar een echte sociale interactie is veel complexer. Face to face communicatie is de enige juiste voeding voor het brein.

Veel mensen (niet allemaal!), die van kindsbeen af veel tijd achter hun pc hebben doorgebracht missen tal van sociale vaardigheden, waardoor de kans op isolement toeneemt. Ook is recent aangetoond dat computers infantilisering in de hand kunnen werken.

 

Computerwerk kan wel degelijk boeiend zijn, maar dan met een duidelijk doel voor ogen.

 

Economische groei = nog meer schulden

Tot voor kort dachten de meeste economen en beleidsmakers dat men de economie haast onbeperkt kon stimuleren. Helaas heeft de kredietcrisis bewezen dat dit niet zo is. Men kan geen blijvende extra economische groei creëren bovenop de natuurlijke groei van 1,5% (bevolkingsaangroei, technologische vooruitgang, toenemende kennis…) Men kan dit enkel op korte termijn realiseren door een lakser monetair beleid, lees schuldcreatie. En dat is wat men de laatste decennia gedaan heeft; een orgie houden van schulden. De grote banken van de westerse wereld hebben maar één doel voor ogen: landen en consumenten zoveel mogelijk afhankelijk maken van schulden. Dit ligt natuurlijk aan de mensen zelf zou je kunnen zeggen; de fameuze “de kip of het ei”-vraag. Maar als je bedenkt dat de grootste banken ter wereld om hun doel te bereiken daarbij samenwerken met de media, de voedings- en de farmaceutische industrie, die alles in het werk stellen om de mensen infantiel te maken, dan zou je hierover een interessante discussie kunnen voeren. Voor velen zal deze stelling een brug te ver zijn, nochtans is het niet zo moeilijk. Kijk gewoon wie de aandeelhouders zijn van de grootste sociale netwerksites, van de bedrijven die spelletjes voor sociale netwerksites ontwikkelen, van de grootste banken, van de grootste farma-bedrijven wiens medicatie zorgen voor een slechtere werking van de hersenen, van de grootste voedings- en frisdrankbedrijven die de mensen suikerverslaafd en ziek maken, van de grootste mediabedrijven die alles netjes sturen door de verspreiding van ‘wetenschappelijke studies’ die van pr-bureaus afkomstig zijn en van de filmindustrie die kinderlijke films maakt aan de lopende band. Het gaat telkens om slechts één bepaalde groep van mensen.

Intussen focussen wij ons op de opwarming van de Aarde…

 

Teveel schulden zorgen voor een gevoel van onbehagen en brengen een situatie van chronische stress met zich mee.

 

Hoge vastgoedprijzen

De vastgoedprijzen worden kunstmatig hoog gehouden opdat mensen meer geld zouden lenen bij de banken. Deze politiek kent zijn oorspong in de VS waar banken als Goldman Sachs - zoals reeds gezegd - maar een ding voor ogen hebben: namelijk de gehele wereld afhankelijk maken van kredieten. Als de waarde van het onderpand (uw huis) stijgt, dan kan u weliswaar meer geld uitgeven want u kan nog meer geld ontlenen en dus nog meer schulden maken. In de VS steeg de consumptie 1,5% als de huizen 10% duurder werden. Zo won de overheid dubbel door het kunnen innen van extra belastingen op de meerconsumptie en op de extra bedrijvigheid teweeggebracht door de huizenbubbel. Maar zelfs al stijgt uw levensstandaard door meer schulden, dan staat daar ook iets tegenover: u voelt zich slecht en u heeft meer stress. We kunnen gerust stellen dat met de hoge vastgoedprijzen de modernste vorm van slavernij werd ingevoerd.

Hierdoor heeft men geen andere keuze dan een beter betaalde job te aanvaarden die je minder goed ligt en waar de werksfeer er op achteruit gaat.

De stresshormoonspiegels gaan alweer een trapje hoger.

 

Financiële problemen

Armoede en een lage sociale status doen de stresshormoonspiegels gestaag stijgen en kunnen wel degelijk voor een depressie zorgen. Let wel, dit geldt vooral bij mensen die eigenlijk onder hun capaciteiten leven en door omstandigheden (meestal geldgebrek, ingewikkelde gezinssituaties of tegenslag) niet uit de vicieuze cirkel geraken.

Een lage status en chronische stress doen de serotonineniveaus dalen. Deze lagere serotoninespiegel zorgt er op zijn beurt voor dat mensen moeilijker hogerop geraken, vanwege allerlei kleine gedragsveranderingen en een verlaagde uitstraling. 

 

Hoe hoger op de sociale ladder en hoe meer geld men heeft, hoe minder stress. Dit heeft met status te maken en het respect dat men krijgt van de groep. Gemoedsrust is ook een belangrijke factor. Het besef dat er al eens iets mag misgaan daar men toch voldoende reserves heeft, zorgt voor lagere stressniveaus. En aangezien het een haast universele wet is dat het vroeg of laat toch eens volledig mis gaat, staan de mensen die niet met de lotto gewonnen hebben er niet goed voor. De meesten hebben pech dus. Er zijn steeds meer regeltjes, waardoor de kans toeneemt dat men verwikkeld geraakt in een zware rechtszaak en u alsnog uw zuurverdiende centen wordt ontfutseld. Door de hoge fiscale druk hebben mensen soms geen andere keuze dan illegale activiteiten te ontplooien, maar daardoor vergroot de kans dat de staat, die veel geld nodig heeft, u aanvalt en zware sancties oplegt.

Succesvol zaken doen heeft voornamelijk met geluk te maken. Machiavelli beweerde dat er minstens 50% geluk in het spel is. Nassim Nicholas Taleb beweert dat alles in het leven voor 100% onderworpen is aan willekeur. 

In de prehistorie kon je je bijvoorbeeld oefenen in het speerwerpen. Wie lang oefende boekte alsmaar betere resultaten zag ook zijn levenskwaliteit toenemen en ontving meer respect. Nu liggen de kaarten anders, mede door de moderne informatietechnologie en het monetair systeem dat in handen is van een kleine groep mensen.

Toch kan een mens maar geluk hebben als hij actie onderneemt, hoe meer actie hoe beter dus.

Hoe het ook zij, van geluk weten we dat het vroeg of laat keert.

We weten ook dat alle jobs tijdelijk zijn. Mochten we nog leven in tijden van grote welvaart (door geldcreatie) dan zou deze visie te pessimistisch zijn, maar de tijden zijn intussen veranderd. 

Zelfs al zou het iemand voor de wind gaan, vroeg of laat berooft een ziekte, een hartaanval, een foute belegging of een vechtscheiding hem alsnog van zijn zelfvoldaanheid.

Intussen wekken de politici en de media de indruk dat het leven nog nooit zoveel kansen heeft geboden.

 

Nog een reden waarom geld gelukkiger maakt is de toenemende bewegingsvrijheid. Men kan eindelijk eens zijn zin doen en ketens van de moderne maatschappij van zich afwerpen. Aangezien deze ketens steeds zwaarder worden, is geld op termijn het enige dat een mens zich beter doet voelen. Veel geld zorgt er voor dat de mens meer kan leven volgens zijn instincten. Dit zou eigenlijk gratis moeten zijn…

 

Toch zijn het niet de financiële problemen op zich die kunnen zorgen voor een depressie (tenzij deze chronisch van aard zijn). Het is eerder het gebrek aan sociale ondersteuning en het onvoldoende kunnen interageren met andere mensen dat zorgt voor neerslachtigheid. Heel wat mensen zijn niet in balans met hun omgeving. De moderne mens wordt als het ware uit stamverband gerukt en zit ‘s avonds eenzaam voor de televisie. De depressie wordt afgekocht door toenemende welvaart. Maar dit zal voor alsmaar meer mensen niet meer mogelijk zijn want de gelddrukpersen kunnen niet nog sneller draaien. 

Ook het niet op eigen benen kunnen staan en het afhankelijk zijn van anderen kunnen onbewust de eigenwaarde aantasten. Een mens zou zich met evenveel geldzorgen stukken beter kunnen voelen mocht hij niemand nodig hebben.

 

Zeker voor de man knaagt geldgebrek aan zijn zelfvertouwen, daar het zijn biologische taak is te zorgen voor het gezin. Voor vrouwen kan geldgebrek een teken zijn dat ze onvoldoende beschikken over de nodige vrouwelijke eigenschappen die een man met status moeten aantrekken. Tijden zijn veranderd maar deze gevoelens spelen nog steeds mee.

 

Slachtoffers van statusverlagingen kunnen ook wegzinken in een depressie. Dat is een evolutionair oud mechanisme dat iemand in staat moet stellen zijn verloren sociale positie opnieuw in te nemen.

 

Hoe meer iemand verdient, hoe minder cortisol men aanmaakt. Dit is een jammerlijk besluit maar zo simpel is het. Men kan enkel als tegenargument aanbrengen, dat studies hebben aangetoond dat vanaf een bepaald welvaartsniveau het geluk niet meer toeneemt. Dit onderschrijft dat het vooral het wegnemen van de zorgen is, dat een gevoel van redelijke tevredenheid teweegbrengt.

 

De totale corruptie van alles

Of het nu om cholesterol gaat, global warming, 9/11, groene labels, verkeersbeleid, belastingen, politiek, reclame, het toevoegen van antibiotica in tandpasta en antibacteriële zeep zodat u vatbaarder wordt voor ziekten, het toevoegen van teveel ijzer in Amerikaanse ontbijtgranen zodat de bacteriën en kankercellen in uw lichaam zich beter kunnen vermenigvuldigen: u wordt elke dag misleid, gedesinformeerd en elke dag een klein beetje vergiftigd. En het merkwaardigste is dat heel weinig mensen zich daarvan bewust zijn. De additieven in de voeding, medicatie en dagelijkse producten doen schijnbaar hun werk… Mensen die het wel doorhebben worden aanzien als doemdenkers en pessimisten. Het volk wordt altijd van alles wijsgemaakt, dat is altijd zo geweest. Dat heeft te maken met het feit dat mensen over het algemeen niet al te snugger zijn en omdat het anders moeilijk wordt een staat te besturen. Maar de laatste decennia is er veel veranderd. Nog nooit werd op zo een grote schaal en op zo een ingenieuze manier door een kleine elitaire groep geopereerd met als doel de totale wereldheerschappij te verwerven. Toch beginnen mensen dit stilletjesaan aan te voelen en dit laat een wrange nasmaak na. Men verliest de controle over zijn omgeving en ziet het nut van de dingen niet meer in. Men komt tot het inzicht dat alles en iedereen corrupt is en dat op die manier een zinvol en bevredigend leven, wat al zo moeilijk was, een totale utopie wordt.

Ondertussen rijden de optimisten met een ietwat verdwaasde blik onbezorgd hun gras af en nippen ze nog eens van hun geliefkoosd chemisch frisdrankje.

U kan zelf de proef op de som nemen. Hoe vaak heeft u al eens niet met iemand een open gesprek gehad over de branche waarin deze actief is. Dan was u waarschijnlijk wel geschrokken van hoe het er daar aan toegaat. Dat is zo in alle sectoren. Neem voor mijn part eender welk thema en begin te graven. U zal het al gauw opgeven omdat een mens gewoon niet voorbereid is op zoveel gesjoemel en misleiding.

Mensen kunnen de waarheid nu eenmaal niet aan. Ze hebben liever een optimistisch wereldbeeld. Hierdoor blijven ze zich wentelen in hun onwetendheid en in hun dwaasheid en zijn ze het ideale slachtoffer voor individuen of bevolkingsgroepen die minder goede bedoelingen hebben.

 

Tweede besluit

Het is niet omdat je voor pakweg een multinational werkt en de hele dag achter een computerscherm zit, dat je depressief wordt. Het is, net zoals je hormoonwerking, een combinatie van verschillende factoren of om het preciezer te formuleren: het niet kunnen bevredigen van meerdere instincten dat op termijn voor neerslachtigheid zorgt. Dit is meestal een proces van vele jaren, waarna dan plots een depressie opdoemt.

 

Dit alles sluit perfect aan bij wat psycholoog Abraham Maslov al schreef in 1954:

 

Onze cultuur is pathogeen. De mens is in wezen gericht op een adequate bevrediging van essentiële, normale en gezonde behoeften. De moderne omgeving belet hem dat in grote mate, waardoor de mens niet toekomt aan zelfrealisatie.

 

Martin Heidegger zag het al in 1927 aankomen:

 

Het moderne leven heeft ons ontworteld, ons beroofd van de intieme band met de omgeving.

 

Het boeddhisme en de Dalai Lama helpen ons ook niet vooruit door te stellen dat het recept tot het geluk bestaat uit het loslaten van onze verlangens. Dit druist regelrecht in tegen de menselijke natuur en maakt ons dus evengoed ongelukkig. Zulke ideologieën zullen dus nooit op grote schaal een succes worden.

 

Derde besluit

Zich neerslachtig voelen heeft veel te maken met de mate waarin je denkt het verschil te kunnen maken in het leven en vooral met het vermogen om de eigen kwaliteiten te verbeteren en om te zetten in een meerwaarde. Dit is in onze moderne samenleving met al haar beperkingen haast onmogelijk geworden. Zij die er wel in slagen, hebben dikwijls gewoon geluk gehad, alhoewel ze dat zelf vaak niet zullen toegeven.

Ook een totaal gebrek aan vertrouwen in een absoluut onbekwame overheid speelt hierin een grote rol.

 

Vierde besluit

Het is pas op een iets latere leeftijd dat men begint in te zien dat de vele idealen niet nagestreefd kunnen worden en dat de meeste, zo niet alle kinderdromen nooit zullen uitkomen. Daarom zijn jonge mensen met een normale levensloop minder vatbaar voor depressie. Dat geldt natuurlijk niet voor kinderen uit slecht functionerende, toxische gezinnen en die nemen sterk in aantal toe. 

 

 

 

Hoofdstuk III

 

 

Behandeling van depressie

 

 

Als men in het stadium van slapeloosheid gekomen is, dit is dikwijls het moment waarop de depressie wordt gediagnosticeerd, dan is een antidepressivum dikwijls het enige middel dat op korte termijn soelaas kan bieden. Toch moet men oppassen met het gebruik ervan, want soms komt het voor dat deze medicatie suïcidaal gedrag in de hand werkt. 

Daarnaast is de kans zeer groot dat men door een antidepressivum een aanzienlijke gewichtstoename krijgt; dit kan zeer snel gaan en lijkt in eerste instantie totaal onverklaarbaar.

 

Zeer belangrijk is het om het juiste medicament voorgeschreven te krijgen. Dit kan soms tot een jaar duren vooraleer men iets gevonden heeft dat goed werkt, zonder een (te) hoge dosis te moeten nemen. Lees zeker ook de bijsluiter want er zijn nog veel meer mogelijke neveneffecten. 

Elke depressie is anders en daarom is en blijft een antidepressivum een lapmiddel. 75% van de antidepressiva werkt niet, juist omdat elke depressie verschillend is, wat het belang van het juiste medicament onderschrijft. Voor de farma-industrie maakt het natuurlijk niet uit welk middel je neemt. Feit is dat men die pillen veel te gemakkelijk voorschrijft. Er is nog altijd een groot verschil tussen je eens slecht voelen en een structureel ongelukkig zijn. Onder druk van de farma-industrie worden de criteria om depressie (en tal van andere ziekten) te diagnosticeren, alsmaar oppervlakkiger. Op die manier komt op de duur haast iedereen in aanmerking. Artsen dragen hierin een grote verantwoordelijkheid en dienen vooral te praten met hun patiënten, maar daar is helaas veel te weinig tijd voor. Door pillen voor te schrijven wordt het nut van depressie als signaalfunctie volledig tenietgedaan en wordt er niets ondernomen om de patiënt te helpen op lange termijn.

 

Hoewel men medicatie in het algemeen zoveel mogelijk dient te vermijden vanwege de bijwerkingen en ook de andere ziektes die ze kunnen veroorzaken, kan het soms niet anders. Zeker als men al maanden nauwelijks geslapen heeft en men een compleet wrak is. Slaapgebrek doet de stresshormoonspiegels nog meer stijgen waardoor men in een vicieuze cirkel terechtkomt. Een antidepressivum zorgt sowieso voor minder stress. Zo kan de situatie van de depressieveling gestabiliseerd worden. Van daaruit kan er gezocht worden naar een structurele langetermijnoplossing. Dat laatste gebeurt echter bijna nooit. Men blijft liever pillen slikken in plaats van aan zijn leven iets te veranderen. Zo hebben de farma-industrie en veel dokters het graag. Maar hiermee wordt juist het nut van een depressie volledig genegeerd en is men veroordeeld tot jarenlang pillen slikken tot er zich ooit vanzelf een koerswijziging in het leven voordoet waardoor de depressie enigszins afzwakt, maar meestal latent aanwezig blijft. Dit heeft ook te maken met de blijvende stressgevoeligheid; chronische stress zorgt namelijk voor permanente hersenschade.

Er zijn steeds meer aanwijzingen dat antidepressiva op lange termijn een negatief effect hebben. Zolang de patiënt zijn pillen blijft slikken worden de symptomen verlicht. Zodra hij stopt, is de kans op een terugval niet alleen groter, maar zal die terugval dikwijls ook zwaarder zijn. De reden ligt voor de hand; er is niets ondernomen.

 

Het is dus zeer belangrijk om bij een depressie de exacte redenen te achterhalen. Pas dan kan men fundamentele veranderingen doorvoeren, waarvoor soms, niet altijd, drastische beslissingen nodig zijn. Soms ebben de problemen vanzelf weg.

Overigens is het zo dat als een depressie wordt ontkend dit op termijn tot een grotere depressie leidt. Uit de cijfers blijkt inderdaad dat elke volgende depressie zwaarder en moeilijker te behandelen is. Het nemen van medicatie zonder dat men andere stappen onderneemt, is in feite een vorm van ontkenning. Dat is de reden waarom minstens de helft van de mensen met een depressie hervallen. Na twee depressies bedraagt de kans op een derde depressie al 70%. 

 

Om enigszins een bevredigend leven te leiden dient men allereerst zichzelf te kennen. Het spreekwoord ‘zelfkennis is het begin van alle wijsheid’ is zo alom bekend dat niemand nog stil staat bij de betekenis ervan. In het leven komt het er op aan te weten wat je kwaliteiten en vooral wat je beperkingen zijn. Pas dan kan men de juiste richting uitgaan door sommige doelen en verwachtingen los te laten en er andere voor in de plaats te stellen. 

 

De mens is pas echt volmaakt als hij zijn eigen onvolmaaktheid heeft leren kennen.

Augustinus

 

Soms kan men zijn doelen juist gemakkelijker bereiken door in te zien wat er altijd al ontbrak in het leven, of wat juist een zware last was die langzaam aan zwaarder woog en een belemmering ging vormen.

Dit zal je ook helpen om projecten waar je al lang mee bezig was ook eens af te maken, om ideeën die je al lang koesterde uit te voeren en om mensen of oude liefdes die je uit het oog verloren bent opnieuw op te zoeken.

 

Een tweede voorwaarde om een bevredigend leven te leiden is omringd worden door andere mensen. De mens is een stamlid en zijn identiteit wordt bepaald door de andere stamleden. Geen wonder dus dat is aangetoond dat menselijke contacten 75% vormen van het genezingsproces.

 

Goed om weten is dat depressieve mensen meestal een chronisch tekort hebben aan vitamine B12 (en in mindere mate B6) en omega 3. Het is aan te raden deze als voedingssupplement te nemen. U zal er beter door slapen. Een algemeen vitamine- en mineralensupplement is eveneens sterk aan te raden, gezien stressgevoelige mensen essentiële voedingsstoffen moeilijker opnemen en gemakkelijker afbreken.

Depressieven drinken meer koffie dan gemiddeld. Maar hierdoor neemt de stress en de slapeloosheid alleen maar toe. Beter is het om deca te drinken met zo weinig mogelijk geraffineerde suiker (gebruik echter geen kunstmatige zoetstoffen!). Je zal er ook door vermageren.

Tevens dient men te letten op de voeding, daar mensen die zich slecht voelen nogal eens naar junkfood grijpen en een suikerverslaving oplopen. Hierdoor voelt men zich nog slechter en wordt men ook dikker. Stressgevoelige mensen stapelen vooral abdominaal buikvet op. Buikvet en een suikerverslaving leiden dan weer tot diabetes.

 

Als u een depressie heeft dan zullen kruiden u niet helpen slapen. Wel zijn kruiden nuttig eenmaal het ergste van de depressie voorbij is. Ze kunnen u helpen te slapen zonder dat u moet teruggrijpen naar medicatie. Een mix van St-Janskruid, valeriaan, passiflora en meidoornextract voor het slapengaan zullen u zeker helpen. Bij de natuurwinkel vindt u deze kruiden in flesjes en daarmee kan u deze in druppelvorm nemen. 

 

Sport zal depressieve mensen niet helpen, hoewel dit vaak wordt beweerd. Sport werkt inderdaad stresswerend en is zeer geschikt om een stressvolle periode sneller achter zich te kunnen laten, maar het effect is te klein om als antidepressivum te kunnen fungeren. Neerslachtige mensen hebben er ook geen zin in of houden het niet vol. Wel helpt sport sneller van een depressie te herstellen, eenmaal het genezingsproces in gang is gezet. Sport draagt natuurlijk wel bij tot een algemeen lichamelijk en psychisch evenwicht, al was het maar omwille van het sociaal contact. 

 

Zoals reeds aangehaald dienen chronisch depressieve mensen een aantal beslissingen te nemen in het leven. We weten echter dat we van het leven niet te veel mogen verwachten dus is het beter zich in dit opzicht de vraag te stellen hoe je gelukkiger wordt, in plaats van zich voortdurend af te vragen hoe je gelukkig wordt. Streven naar een soort van volwassen tevredenheid lijkt mij eerder aangewezen.

 

Omgaan met tegenslag

Tegenslag maakt deel uit van het leven. Dit is na het lezen van dit boek toch wel een understatement geworden. Het verschil zit hem in hoe we er mee omgaan.

Voor mensen die tegenslag gehad hebben (voor iedereen dus) citeer ik graag Nietzsche:

 

De kunst van het leven bestaat erin voordeel te doen met tegenslagen.

 

Het leven zelf is dan ook de grootste kunstvorm, voeg ik hier graag aan toe.

 

Geluk is vaak vermomd in tegenslag. Nassim Nicholas Taleb

 

Hoe vaak komt het niet voor dat een op het eerste gezicht bijzonder spijtige gebeurtenis een totaal nieuwe wending geeft aan iemands leven. Dit proces is werkelijk fascinerend en gebeurt keer op keer. Dit sluit aan bij het feit dat alles willekeurig is. Doch, als men na een tegenslag snel weer actie onderneemt of snel terug over gaat tot de orde van de dag, geeft men willekeur en dus geluk veel meer kans.

 

 

Hoofdstuk IV

 

 

Praktijkvoorbeeld

 

 

Het verhaal van Steven.

Steven had maar één droom, topsporter worden. Maar slechts weinigen zijn uitverkoren en na vele jaren vechten en vele tegenslagen begon zijn carrière te slabakken. Steven had ook een vriendin. Hij was er vroeg aan begonnen en dacht op zijn 18de de vrouw van zijn leven gevonden te hebben. Na verloop van tijd begon de sleur in de relatie te komen. Dit is niet abnormaal in een langdurige relatie, maar Steven en zijn vriendin hadden elk andere prioriteiten en nauwelijks gemeenschappelijke punten. Sport interesseerde haar niet en hij had ook weinig belangstelling voor haar interesses. Alles ging redelijk goed, tot het voor Steven alsmaar moeilijker werd om zich te handhaven in zijn sport. Dit had ook financiële implicaties en de relatie kwam verder onder druk te staan. Dit zorgde voor stress terwijl de vooruitzichten in de sport alsmaar slechter werden. Toch bleef hij hopen op een soort doorbraak, hij had er immers de helft van zijn leven aan gewijd.

 

Naast dit alles deed er zich een conflict voor met zijn ouders, dat alsmaar verder escaleerde. Bovendien had hij vernomen dat een van zijn beste vrienden kwaad sprak over hem. Steven had een aanleg voor stressgevoeligheid; die had hij van zijn moeder. Hij had daar nooit last van gehad maar na enkele onrechtmatige diskwalificaties door onbekwame officials die grote gevolgen hadden voor zijn carrière, begon hij zich stelselmatig op te winden elke keer er iets verkeerd liep.

Steven begon slecht te slapen. Hij werd om vijf uur wakker en kon de slaap niet meer vatten. Dit gebeurde in het begin slechts af en toe en hij besteedde er geen aandacht aan. Eén jaar later werd hij bijna elke dag om vier uur en uiteindelijk om drie uur wakker, terwijl hij maar rond één uur in slaap viel. Hij werd enorm stressgevoelig en kon zich verschrikkelijk opwinden over futiliteiten. Als er zich een probleem voordeed, dan schoten zijn stresshormoonspiegels de hoogte in en het duurde dagen, soms weken eer hij weer wat rustiger werd. Hij bleef slecht slapen en werd langzaam aan een wrak. Hij voelde zich niet echt ongelukkig maar was wel ontevreden over zijn leven. Toen hij zijn slaapstoornis meldde aan de dokter zei die: “Ach, u heeft gewoon een depressie. Wat denk je ervan, gaan we beginnen met een behandeling?” Steven was stomverbaasd. Hij had altijd al een sterk karakter gehad en was een echte doorzetter. Al dat emotioneel gedoe was niets voor hem. Hij weigerde om pillen te slikken en ging huiswaarts. Daar kon hij wat de dokter hem had verteld maar niet loslaten. Hij kon die nacht alweer de slaap niet vatten en voelde zich miserabel. ’s Morgens vroeg opstaan werd een probleem en zijn werk begon er onder te lijden. Een week later zat hij terug bij de dokter, die een behandeling opstartte. Na wat geëxperimenteer met verschillende medicamenten sliep hij na zes maanden weer normaal. Hij was wel 15 kilo bijgekomen… Hij werd er gek van als sportman, maar beter dik dan uitgeput en half werkonbekwaam.

Na veel geruzie kwam het tot een breuk met zijn vriendin en met zijn carrière ging het helemaal de verkeerde kant op, hij leefde op zijn reserves. Zo kon het niet lang meer duren. Op de koop toe kreeg hij een herziening van de belastingen…

 

Gelukkig werd het geen vechtscheiding en kinderen hadden ze niet. Na een periode van bezinning kon Steven toch nog een alternatieve bron van inkomsten vinden, zij het zeer beperkt. Mede dankzij de medicatie stabiliseerde zijn leven en kon hij nu eens goed nadenken over de toekomst. Ook zijn sociale leven, dat hij de laatste jaren wat had verwaarloosd, bloeide weer wat open. 

Door een stom toeval kwam hij in contact met iemand uit de hulpverlenende sector. Om een lang verhaal kort te maken: Twee jaar later was Steven professioneel ambulancier. Hij was dolenthousiast over zijn job en had nooit gedacht dat hij ooit in zijn leven een echte job zou vinden die hij echt graag deed. Hij hield van de spanning en vond het een hele uitdaging om zijn medische kennis uit te breiden en zijn slachtoffers zo professioneel mogelijk te benaderen. Hij zag de maatschappij nu van een totaal andere kant en zijn werk werd gewaardeerd door zijn omgeving en natuurlijk ook door zijn patiënten.

Hij voelde zich een stuk beter en de mensen voelden dat ook zo aan. Op een dag werd hij suf wakker. Zijn depressie was voorbij en hij moest zijn medicatie afbouwen.

Na een tijdje leerde hij een spoedverpleegkundige uit het ziekenhuis kennen. Intussen zijn ze al jaren samen en nog steeds kunnen ze elkaar boeien door over hun werk te praten. Intussen is er een eerste kindje gekomen. De kleine speelt graag met ambulances en zijn ouders worden gek van het geloei van de speelgoedsirene…

 

Analyse

Steven was een echte jager. Daarom sprak sport hem zo aan. Een sportactiviteit ligt veel dichter bij sommige menselijke instincten dan bijvoorbeeld een kantoorbaan. Een doordeweekse job was dus niets voor hem, voor niemand eigenlijk als je het vanuit een biologisch standpunt bekijkt. Hij gaf nooit op, hij was sterk. Juist daarom bleef hij te lang proberen om het te maken in zijn sport. Hij was ook niet van de domste en doorzag het gesjoemel en de bekrompenheid van veel mensen. Hij ergerde zich vaak aan de onbekwaamheid die haast op alle niveaus onze samenleving vergiftigt, maar hij wist wel dat je daar weinig kon aan veranderen en aanvaardde dat. Tot op het moment dat hij zich persoonlijk aangevallen voelde wanneer hij op enkele mogelijk keerpunten in zijn carrière onterecht werd gediskwalificeerd. Hij kon maar niet begrijpen hoe belangrijke zaken werden beslist door mensen die geen enkele ervaring hadden op het terrein en die bovendien het warm water hadden uitgevonden. De financiële gevolgen knaagden aan zijn zelfvertrouwen en zijn mannelijkheid. Temeer daar ze jaren bleven aanslepen en zorgden voor onzekerheid over de toekomst. De extra belastingen die hij moest betalen maakten hem woedend. Hij aanzag dit als een grote onrechtvaardigheid en voelde zich totaal machteloos. Hierdoor ging hij nog meer alles als zinloos ervaren.

De problemen met zijn vrouw zorgden voor extra stress en door conflictsituaties met zijn ouders en zijn beste vriend kwam een essentiële behoefte in gevaar. Zijn relatie met de andere stamleden raakte verstoord en daardoor kon plots het staminstinct onvoldoende bevredigd worden. De combinatie van het niet langer kunnen bevredigen van: zijn jachtinstinct (sport), zijn vaderinstinct (geen zorg kunnen dragen voor het gezin / het niet kunnen voorzien van een stabiele omgeving voor eventuele kinderen) en zijn staminstinct (in conflict liggen met de andere leden van de stam) lag aan de basis van een depressie.

 

Vijfde besluit

Het is de combinatie van het niet of onvoldoende kunnen bevredigen van meerdere instincten in combinatie met een gestaag stijgende stresshormoonspiegel die aan de basis ligt van chronisch ongelukkig zijn. Veel stressfactoren zijn heel recent in de menselijke evolutie waardoor het aantal depressies snel toeneemt.

 

Zesde besluit

Een depressie wijst op het te weinig aandacht besteden aan iets dat essentieel is en op een verstoorde verhouding met de omgeving.

 

Zevende besluit

Men kan een depressie ontwikkelen uit zwakheid, maar evengoed omdat men veel sterker is dan de anderen. Ook vinden veel mensen manieren om een depressie te omzeilen. Ze worden bijvoorbeeld ziek als ze geconfronteerd worden met de waarheid, of ze drinken en nemen drugs. Of ze organiseren hun leven zodanig dat er weinig kan misgaan.

Men zou een depressie ook kunnen omschrijven als de uiting van de totale machteloosheid en vooral woede tegen het leven zoals het is. Aangezien men die woede niet kan uiten en men machteloos staat tegenover de situatie, keert men die woede tegen zichzelf. Het leven is wat je er zelf van maakt, maar na alles wat we besproken hebben is dit op zijn minst voor discussie vatbaar. 

 

Achtste besluit

De schuld voor onze depressieve bevolking ligt voor het grootste deel bij de overheid.

 

Algemeen besluit

Mensen die aanleg hebben voor neerslachtigheid en die het niet zijn, kunnen in deze samenleving niet anders dan op een of andere manier abnormaal, simpel van geest of infantiel zijn (een kinderhand is namelijk gauw gevuld). Ofwel hebben die mensen tot nu toe gewoon heel veel geluk gehad. Zonder genetische en hormonale bescherming, die op puur toeval gebaseerd zijn is de depressie altijd sluimerend aanwezig. Pas op iets latere leeftijd, als de wanverhoudingen met zijn instincten en omgeving toenemen, kan de depressie, die dus altijd al latent aanwezig was, tot uiting komen. Mensen begrijpen dan soms niet hoe iemand depressief geworden is naar aanleiding van een gebeurtenis die misschien niet eens zo erg is.

 

 

Er zijn mensen die zeggen dat we op zoek zijn naar een zinvol leven, maar ik geloof niet dat dit zo is. Wat we zoeken is volgens mij het gevoel dat we leven. 

Joseph Campbell.

 

 

Tot slot

 

John Gray zei ooit: 

 

De gedachte dat wij onszelf van alle illusies kunnen bevrijden is mogelijk de grootste illusie.

 

Het doel van dit werk was toch enkele illusies te ontkrachten, teneinde tot een fundamenteel levensinzicht te komen van waaruit aanvaarding van het leven zoals het is kan voortspruiten. Pas als deze acceptatie en overgave hun intrede hebben gedaan, is het mogelijk om alsnog als een redelijk tevreden mens door het leven te wandelen, in plaats van van de ene zinspiegeling naar de andere te hollen. Vandaar mijn aanvankelijke bewering, dat dit boek uiteindelijk veel positiever is dan het lijkt.

 

De spectaculaire toename van het aantal mensen met een depressie, die het natuurlijke aantal sterk overstijgt, onderstreept dat het totaal de verkeerde kant opgaat met onze samenleving. Had televisie niet bestaan, dan was het al veel sneller bergaf gegaan.

Alleen dit ten volle beseffen in plaats van het te blijven ontkennen, kan er voor zorgen dat toch nog enige bijsturingen worden doorgevoerd. Het is beter de neerwaartse cyclus waarin we ons nu bevinden en die helaas onvermijdelijk is, (juist daarom is het een cyclus) op een meer gecontroleerde manier te laten verlopen, zodat we toch nog een redelijk niveau van levenskwaliteit kunnen behouden. Ik maak mij hierover echter niet al te veel illusies.

 

We kunnen ons echter nog altijd troosten met de volgende uitspraak: “Het geluk van de mens schuilt in de miserie van anderen.”

Vandaar dat iemand die op het kerkhof werkt volgens mij een redelijk tevreden mens moet zijn.

 

Als je je voorstelt dat je een koning bent die het leuk vindt om elke dag iets nieuws uit te vinden om het volk te sarren en te plagen en zijn onderdanen telkens iets nieuws wijs te maken, dan is het leven een fantastisch schouwspel! En iedereen trapt erin, dat is nog het plezantste van allemaal. Nu ja, niet iedereen, maar een nipte meerderheid is voldoende.

 

Ik eindig zowaar in dichterlijke schoonheid met deze inspirerende, ja, verlossende woorden, neergepend door een kind:

 

Een open raam

een gonzende bij

een vogeltje dat fluit

het zachte zoemen van de mensheid

... nu alleen nog springen...

 

Het nut van dit gedicht is enerzijds u het levenslot met kalmte en waardigheid te doen dragen (stoïcisme) en anderzijds u uw ogen te doen openen, u eens goed te doen nadenken over waar u mee bezig bent. Misschien komt u tot bepaalde inzichten en besluiten. Neem contact op met die persoon waarmee u al lang contact had moeten opnemen, als je van iemand houdt, zeg het dan, of neem eindelijk die beslissing die uw leven zal veranderen en van u een gelukkiger mens zal maken. Dan is het doel van dit boek bereikt.

 

 

 

 

Siske Van Hooren 31 december 2010 

 

 

 

 

Bronvermelding:

 

 

Alle wetenschappelijke wetenswaardigheden in dit boek zijn gepubliceerd geweest en gemakkelijk op te zoeken. Dat wil nog niet zeggen dat ze volledig correct zijn, aangezien 90% van alle wetenschappelijke studies gesponsord worden en dus op zijn minst subjectief zijn. Het heeft dus geen enkele zin om bronnen te vermelden. Logica lijkt mij een beter middel om dichter bij de waarheid te komen.

Hoe dan ook liggen alle bronnen die aangewend zijn voor dit boek ter inzage in mijn archief dat elk jaar met ongeveer 10.000 bladzijden uitgebreid wordt.

 

Iemand die wel iets zinnigs heeft geschreven over depressie is Bob Vansant met zijn boek ‘Depressie is geen ziekte’. Ik bedank hem dan ook voor de inspiratie.

 

 

 

Andere werken van dezelfde auteur

 

 

Van bijna alle punten die aangehaald werden in dit werk, kan men gemakkelijk een boek schrijven. Veel paragrafen zijn dan ook verre van volledig. U vindt echter vele andere columns, citaten en essays op www.siskevanhooren.com, met onder andere:

 

 

“Het geheim van dik worden!”

Over de ware oorzaken van zwaarlijvigheid en het verband met stress en depressie

 

“Aalst onafhankelijk”

Over globalisering

 

 

 

Niets uit dit werk mag worden gekopieerd zonder toestemming van de auteur.